ในขณะนี้ จำนวนผู้ชมออนไลน์พร้อมกันของห้องถ่ายทอดสด "แม่ไปทำงานต่างถิ่น" ทะยานถึง 30 ล้านคน!
ทันใดนั้นก็มีชาวเน็ตจอมเสพข่าวจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา
ได้ยินว่าที่นี่มีการถ่ายทอดสดสงครามของสี่มหาอำนาจโลก?
จริงเหรอ?
วินาทีนั้น ซีพียูของคน 30 ล้านคนเริ่มทำงานหนักจนแทบไหม้!
และท่ามกลางควันจำนวนมหาศาลนั้น ดูเหมือนจะมีเพียงคนเดียวที่สมองยังไม่มึน!
เจ้าของสมองที่ยังไม่มึนคนนั้น ตอนนี้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางศูนย์กลางของพายุในสนาม ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่กลับทำหน้าตาเหมือนคนน้อยใจ
เจมส์และคนอื่น ๆ ถึงกับลืมความโกรธไปชั่วขณะ เพราะในหัวเต็มไปด้วยคำพูดโบราณของชาวหัวเซี่ยที่เสิ่นฉีพูดไว้:
จะดูแลฟ้าดินอย่างไรก็ช่าง แต่คุณห้ามคนอื่นอั้นขี้หรือปล่อยลมไม่ได้!
ไม่ว่าสามครอบครัวจะโกรธแค้นแค่ไหน ก็อดคิดถึงความสมเหตุสมผลของคำพูดของเสิ่นฉีไม่ได้
[เหมือนจะจริงแฮะ?]
[ใช่แล้ว การตอบสนองทางร่างกายเป็นสิ่งที่ควบคุมยากที่สุด เช่น การหัวเราะแบบกลั้นไม่อยู่ หรือการร้องไห้เพราะเศร้าสุดขีด หรือแม้แต่การอั้นขี้ไม่ไหวนั่นแหละ]
[คุณเสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนก็แค่กินเยอะเกินไปจนอยากอาเจียน มันเกี่ยวกับพวกคุณตรงไหน? สมกับคำโบราณของชาวหัวเซี่ยจริง ๆ —— ฉันจะอั้นขี้ แต่ดันมีคนมานอนอ้าปากรอรับอยู่ข้าง ๆ]
[เฮ้ย ๆ ๆ นี่มันออกทะเลไปหรือเปล่า? นี่มันคำโบราณของชาวหัวเซี่ยจริง ๆ เหรอ?]
[ฉันว่าเสิ่นฉีพูดถูก ไม่เช่นนั้นคงไม่มีเรื่องที่ฉันซ่อมโทรศัพท์อยู่ดี ๆ แล้วท้องเสียหนักสามโลขึ้นมาหรอก]
...
เจมส์และคนอื่น ๆ ถึงกับรู้สึกว่าเสิ่นฉีพูดถูก!
ยิ่งคิดก็ยิ่งทนไม่ไหว!
ไอซีกา สามคน ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะหาคำโต้แย้งคำพูดของเสิ่นฉีไม่เจอเหมือนกัน
ทำให้พวกเธอยิ่งทนไม่ไหวเข้าไปใหญ่!
อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดและเหม่อลอย ฟานเสียนผู้ชาญฉลาดก็รีบดึงจังหวะกลับมา พาความสนใจของทุกคนกลับมาที่การแข่งขันอีกครั้ง