เสิ่นเสี่ยวคุนมองทั้งสามคนด้วยสีหน้ากตัญญู จากนั้นก็เดินจากไปอย่างหน้าตาเฉย
ชาวเน็ตต่างพากันขำกลิ้งไปตาม ๆ กัน
คิมมุนฮงโกรธจนเตะกระถางต้นไม้ไปหนึ่งที แล้วก็เจ็บเท้าจนหน้าบูด
"ให้ตายเถอะ! ฉันทนไอ้หมอนี่ไม่ไหวแล้ว!"
"ฉันจะไปซัดมัน!"
เมียโกรธจนหน้าขาว ๆ ขึ้นสีแดง เอื้อมมือไปเด็ดช่อดอกไม้แล้วก็กระชากใบไม้อย่างแรง
โคมูระ มิโฮะ ใบหน้าขาวผ่องก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยด้วยความโกรธ กำหมัดแน่น ดวงตามีความซับซ้อนทางอารมณ์ที่ไม่เหมาะกับวัย
เด็กสามคนดูเหมือนกำลังโมโหจนทำอะไรไม่ถูก ใครหลายคนเริ่มรู้สึกเหมือนได้เห็นภาพซ้อนกับคุณแม่ทั้งสามคนในห้องส่งสัญญาณ
หลี่ฮวนเกอทนไม่ไหวจริง ๆ หัวเราะออกมาดังหน่อยหนึ่ง
ในสายตาของผู้สังเกตการณ์อีกสามคน การหัวเราะครั้งนี้ดูเหมือนการยั่วเย้าโดยเจตนามากกว่า
...
เวลาผ่านไปถึงบ่ายสามโมง
เสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุนอาบน้ำเสร็จ ก็ขึ้นไปที่ห้องดนตรีชั้นสามด้วยกัน
การกระทำนี้ทำให้เจมส์ทั้งสามคนรู้ข่าวทันที พวกเขาก็พากันโมโหแทบแย่
พวกแกหาของกินกลับมาได้ตั้งมากมาย ยังจะมาชิงขาหมูชิ้นล้ำค่ากับพวกเราอีกเหรอ?
หัวเซี่ยนี่ไม่ใช่เรื่องขึ้นชื่อเรื่องการต้อนรับแขกด้วยน้ำใจงามเสมอหรอกเหรอ?
ไม่เข้าท่าเอาซะเลย!
ภายในห้องดนตรี
เสิ่นฉีเตรียมการเรียบเรียงเพลงไว้เรียบร้อยแล้ว เขียนเนื้อร้องแบ่งส่วนให้เสิ่นเสี่ยวคุนโดยตรง
ในเนื้อเพลงท่อนไหนที่เสิ่นฉีจะร้อง ท่อนไหนที่เสิ่นเสี่ยวคุนจะร้อง เห็นได้ชัดเจนมาก
เสิ่นเสี่ยวคุนก็อ่านโน้ตเพลงเป็น ขณะที่เสิ่นฉีเปิดดนตรีประกอบร้องไป เสิ่นเสี่ยวคุนก็ยิ่งมองเห็นชัดเจนขึ้น