เหลียงปินไม่ชอบร้องเพลงก็เลยไม่ร้อง
อาฮานก็ร้องไม่เป็นเช่นกัน
เสิ่นฉีท่ามกลางเสียงหัวเราะครืนเสียงเกรงใจ ดูเหมือนจะนึกอะไรได้ เขาจึงใช้ศอกเข้าเบียดไหล่วังเถี่ยจู้
"พี่เถี่ยจูครับ ร้องสักเพลงสิ!"
"หะ?" วังเถี่ยจู้อึดอัดยิ่งขึ้น "ผม……ผมเสียงเหล็กนะ"
"ต้องร้อง!" เสิ่นฉียืนกรานเต็มที่
วังเถี่ยจู้คำของคนอื่นไม่ฟังหรอก แต่ฟังคำเสิ่นฉีเพียงคนเดียว
แม้จะอายจนแทบขาดใจ แต่เขาก็ยอมร้อง
"โอ๊ว~~~"
ทุกคนตกใจสะดุ้งพร้อมกัน แล้วก็หัวเราะครืนออกมาพร้อมกัน
ท่ามกลางเสียงร้องที่หล่อหลอมจากเหล็บกล้าของวังเถี่ยจู้ ไม่มีใครสังเกตว่าดวงตาของเสิ่นฉีค่อย ๆ สว่างวาบขึ้น
พอวังเถี่ยจู้ร้องจบ เสิ่นฉีก็เอ่ยขึ้นทันที
"พี่เถี่ยจูครับ ผมมีความคิดที่กล้าหาญมาก!"
"ผมจะแต่งเพลงให้หนึ่งเพลง พี่กลับไปเดบิวต์เลย ไปเป็นนักร้องเลย!"
วังเถี่ยจู้มึนตึ้บไปทั้งตัว
"เป็นนักร้อง? เข้าวงการบันเทิง?"
เขาส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ
"ไม่ๆๆๆ ผมไม่เอา นายไม่ได้พูดไว้แล้วหรือไง……"
"วงการบันเทิงนี่มีคนดีกันเนี่ยมีเหรอ?"
จี้หมิง: ???
ผูอีเฉิง: ???
เหลียงปินหน้าเคอะเขิน โบกมือว่า "ผมนี่ไม่นับเป็นคนวงการบันเทิงหรอกนะ ผมทำงานบริษัทสื่อ"
อาฮานรีบพูดตาม "งั้นผมก็ทำงานบริษัทสื่อเหมือนกัน"
หย่าหย่ารีบลากแขนเสื้อวังเถี่ยจู้เบา ๆ กระซิบว่า "แม่ของเสี่ยวคุน ภรรยาของเสิ่นฉีอย่างหลี่ฮวนเกอ……เขาก็อยู่วงการบันเทิงไม่ใช่เหรอ……"
วังเถี่ยจู้นึกขึ้นได้ทันที รีบก้มหัวขอโทษทุกคน
"ขอโทษ ขอโทษ ผมเป็นคนกองงานก่อสร้าง คนหยาบ ๆ พูดไม่ค่อยเป็น……"
จี้หมิงกับคนอื่นยิ้มแล้วโบกมือว่าไม่เป็นไร