"ปู๊!"
"ปู้ชื้……"
"ฮาฮาฮาฮา……ปู้ชื้……"
คนในที่พักพิงไม่น้อยก็กั้นหัวเราะไม่อยู่ พ่นหัวเราะออกมาต่อหน้า
หยาหยาแนบปากแน่น มองท่าทางจริงจังของหวังเถี่ยจู แล้วยิ้มให้เสิ่นฉี
"คุณลุงเสิ่น จริง ๆ พ่อฝันอยากร้องเพลงมาตลอดเลยค่ะ แต่พ่อก็คิดมาตลอดว่าชาตินี้ต้องออกแรงหนักที่ไซต์ก่อสร้างเท่านั้น จริง ๆ หนูรู้สึกได้ว่าพ่อมีความฝันเกี่ยวกับดนตรี……อือ……ค่ะ!"
เสิ่นฉีพยักหน้า
[ในโลกนี้มีคนนับไม่ถ้วนที่มีความฝัน แต่เหตุที่มันถูกเรียกว่าความฝัน ก็เพราะมันทำให้สำเร็จไม่ได้ต่างหาก]
[มีไม่กี่คนที่โชคดีแบบหวังเถี่ยจู ที่ได้เจอคนอย่างเสิ่นฉีที่ยินดีช่วยเหลือ]
[ที่สำคัญแม้เสิ่นฉีจะเก่งกาจขนาดนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะช่วยหวังเถี่ยจูได้]
[เสิ่นฉีอาจเอาเงินให้ตรง ๆ ก็ได้ แต่เขาไม่รับหรอก ฉันเริ่มเข้าใจความคิดของเสิ่นฉีแล้ว]
……
เสิ่นฉีหัวเราะก้อง
"ฟังเพลงของฉันก่อนเลย น่าจะเข้ากับสไตล์ของนายมาก!"
คนราวสิบกว่าคนในที่พักพิงเงียบลงทันที เสิ่นฉียิ้มแล้วพูดว่า
"เพลงนี้ฉันจะร้องแค่ท่อนฮิตท่อนเดียว ลองซึมซับดูก่อน แล้วดูว่าชอบไหม"
หวังเถี่ยจูพยักหน้าด้วยใบหน้าตื่นตื่นเต้น
เสิ่นฉีลุกขึ้น กระแอมเสียง แล้วร้องอย่างตั้งใจโดยไม่มีดนตรีประกอบ
แต่ไม่มีใครคิดถึงเลยว่าเพลงนี้จะต่างจากเพลงทุกเพลงที่เสิ่นฉีเอาออกมาก่อนหน้า เปิดปากมาเป็นการคำรามทันที
"ถ้าวันหนึ่ง ฉันแก่เฒ่าไม่มีที่พึ่ง"