เสี่ยวคุนวางสายโทรศัพท์
เสิ่นฉีสีหน้าอมทุกข์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ดูสิๆ แม่ของเธอแค่ปวดหัวตัวร้อน ฉันก็วิ่งวุ่นปรนนิบัติพัดวี ดูแลอย่างละเอียดรอบคอบ!"
"ฉันก็แค่กลัวว่าแม่ของเธอจะไม่มีแรงทำงานหาเงินได้น้อยลง!"
"แม่ของเธอกลับไม่แยแสฉันขนาดนี้ แค่บอกให้ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ แล้วจบเหรอ?"
เสิ่นฉีรู้สึกเสียใจมาก
คิดว่าหลังจากคืนนั้นที่เล่นเป็นเสือใหญ่กับกระต่ายน้อยแล้ว เสิ่นฉีในใจของหลี่ฮวนเกอจะต้องมีความหมายที่แตกต่างออกไปแน่ๆ
เสิ่นฉียังคิดว่าหลี่ฮวนเกอรักเขามากจนเก็บไม่อยู่ เลยผลักดันให้เสิ่นฉีได้เลื่อนขั้น
คิดว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ!
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ไม่ใช่แบบนั้นเลย!
เสิ่นฉีไม่รู้เลยว่าหลี่ฮวนเกอที่เห็นภาพเสิ่นฉีทำหน้าท่าทางไม่สบายในจอ กลับหัวเราะเสียงดังเหมือนห่าน!
นี่คือครั้งที่หลี่ฮวนเกอหัวเราะดังที่สุดตั้งแต่เข้าร่วมรายการ
"เรื่องสถานสงเคราะห์แสงแดดฉันจะจัดการให้แน่นอน เพราะฉะนั้นเพื่อผลของรายการ เพื่อเตือนสติผู้คน ฉันต้องใจร้ายกับเสิ่นฉีและเสี่ยวคุนสักหน่อย"
ในห้องส่งสัญญาณเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงปรบมือ
ซูซิงจูแค้นใจจนกัดฟัน ไอ้หลี่ฮวนเกอนี่ช่างยากจะรับมือเหลือเกิน!
ตอนนั้นใส่ร้ายป้ายสีเรื่องซุบซิบ ทำไมไม่กำจัดเส้นทางราชินีของหลี่ฮวนเกอให้สิ้นซากตั้งแต่ยังเด็กๆ เล่านะ?
ตอนนี้กลับกลายเป็นภัยคุกคามหัวใจและภูเขาที่สูงที่สุดที่ขวางหน้าฉัน!