[ฮ่าๆๆ ฉินเกอเกอรู้วิธีทำร้ายจิตใจคนที่สุด!]
[เสิ่นฉีช่างน่าสงสาร พี่มีเงินอยู่นะ!]
[ถ้านี่คือเกม เสิ่นฉีคงได้ของหกชิ้นเป็นหน้ากากแห่งความเจ็บปวดทั้งนั้น]
[ว่าแต่ต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะได้กินอาหารที่เสิ่นฉีเขียนไว้? พ่อฉันเปิดเหมืองนะ!]
……
เสิ่นฉีลุกขึ้นเดินเงียบๆ ไปที่ห้องหนังสือ ตอนกลับมามือก็ถือกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่ง
ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเสิ่นเสี่ยวคุน เสิ่นฉีหยิบฮาร์โมนิกาของทงเป่าออกมา แล้วถ่ายรูปจากหลายมุม
"แกทำอะไร?" เสิ่นเสี่ยวคุนถาม
เสิ่นฉีพูดอย่างจนใจ: "ถ่ายรูปลงเน็ต ดูว่าจะมีคนซื้อไหม"
"..."
หลินป๋อฮั่นที่ดูถ่ายทอดสดอยู่กัดฟัน
แกมีมารยาทบ้างไหม?
"นี่เป็นของที่คนอื่นให้แม่มานะ ถึงแม้ตอนนี้จะให้แกแล้ว แต่แกเอาไปขายมันก็ไม่ค่อยดีใช่ไหม?" เสิ่นเสี่ยวคุนขมวดคิ้วพูด
เสิ่นฉีเม้มปาก
"ถ้าเป็นเมื่อคืนก่อนก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เก็บไว้ในมือมันก็รู้สึกเก้อๆ!"
"ดังนั้นยังไงก็ต้องขายทิ้ง!"
เสิ่นเสี่ยวคุนถามอย่างสงสัย: "แล้ว...เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เสิ่นฉีหัวเราะคิกคัก นึกถึงฉากเมื่อคืน แล้วตั้งใจไม่เล่า
หลี่ฮวนเกอในห้องส่งสัญญาณ ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเล็กน้อย
ไอ้คนนี้น่ะ...
เสิ่นเสี่ยวคุนแอบเลิกคิ้วขึ้นตอนที่เสิ่นฉีไม่ทันสังเกต
"จริงๆ แล้วแกหาเงินง่ายจะตาย แกเขียนเพลงสิ แบบที่ก่อนหน้านี้เอาไปขายให้ฉินเกอเกอในเว็บเถาเกอไง!"
"แบบนี้ บริษัทแม่ก็จะดีขึ้น! แกก็ได้เงิน! สถานสงเคราะห์ก็จะดีขึ้นด้วย!"
"ใช่ไหม?"