เมื่อเพลงจบลง เสิ่นฉีมีเหงื่อซึมเล็กน้อย
จินกุ้ยจื่อและหม่าเยินเยินหายใจหอบเบา ๆ พวกเธอเพิ่งจะเริ่มรู้สึกเขินอายเล็กน้อย
เมื่อกี้ทำไมถึงได้ร้องและเต้นตามไปด้วยกันนะ?
เราเป็นสุภาพสตรีที่สุขุมในวงการการศึกษา ทำไมกันถึงไม่สุขุมแบบนั้นนะ?
เพลง "ความกล้าหาญระเบิดพลัง" เพลงนี้ต่างหากที่ควรเป็นเพลงหลัก!
เสิ่นฉียิ้มเล็กน้อย หรี่ตาลงเล็กน้อย
"ต่อไปนี้ ผมจะเริ่มทำให้ทุกคนซึ้งแล้วนะ!"
[???]
[จะซึ้งอะไรกัน โยกต่อสิ!]
[เพลงเด็กจะซึ้งได้ยังไง อย่ามาพูดไร้สาระ!]
[รีบร้องเพลงที่เต้นได้อีกสิ ผมเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บกล้ามเนื้อหลัง จะได้รักษาหมอนรองกระดูกไปด้วย]
[จากที่ฉันดูเสิ่นฉีถ่ายทอดสดหลายรอบ ฉันว่า ต่อไปมันจะไม่เหมือนเดิมแล้วแหละ!]
ในห้องส่งสัญญาณก็เงียบลงในที่สุด ทุกคนจ้องหน้าจอห้องถ่ายทอดสดของบ้านหลี่ฮวนเกอ อย่างติดตรึงตา
ในภาพ เสิ่นฉียิ้มเล็กน้อย หรี่ตาลงเล็กน้อย
กลุ่มเป้าหมายของเพลงเด็กไม่ได้มีแค่เด็กเท่านั้น!
เสิ่นฉีคิดในใจ
เผลอแสดงเพลงเด็กต้นฉบับออกมาเยอะขนาดนี้ เริ่มจะเก็บไว้ไม่ไหวแล้วนะ
ตอนนี้เงินที่ต้องใช้สำหรับย้ายสถานสงเคราะห์เหลือแค่สามล้านกว่า ๆ ถ้าเพลงเด็กสิบเพลงนี้ขายหมด ก็จะได้สามล้าน!
ดังนั้น ไม่สู้ทำอัลบั้มนี้ให้ครบ แล้วหารายได้สามล้านในทีเดียว บวกกับเงินเกาะผู้หญิงกินเดือนหน้า ก็เพียงพอแล้ว
เรื่องสถานสงเคราะห์ก็จบลง ที่แย่ที่สุดก็แค่ทำเป็นเต่า แกล้งไม่รู้ไม่เห็นก็พอ
ถ้าไม่ผิดคาด เพื่อนสนิททั้งสองคนของหลี่ฮวนเกอจะต้องเล่าเรื่องวันนี้ให้หลี่ฮวนเกอฟังแน่ และเสิ่นเสี่ยวคุน สายลับที่ภักดีที่สุดของหลี่ฮวนเกอก็จะทำแบบนั้นด้วย