เสิ่นฉียังคงหมกมุ่นอยู่ในบรรยากาศที่ตัวเองสร้างขึ้น จู่ ๆ ก็ตกใจจนสะดุ้งเมื่อเสิ่นเสี่ยวคุนปรากฏตัว
"เธอทำอะไรเนี่ย?"
เสิ่นเสี่ยวคุนขยี้ตาตัวเอง พูดเสียงงอแงว่า
"ผมรู้สึกเสมอว่าผมขาดความอบอุ่นจากครอบครัว นอกเหนือจากแม่แล้ว ผมไม่เคยรู้สึกถึงความรักจากใครเลย!"
"ในความทรงจำของผมไม่มีปู่ย่าตายาย..."
เสิ่นฉีถอนหายใจ "ตายหมดแล้ว..."
"ในความทรงจำของผมไม่มีตายายฝ่ายแม่..."
เสิ่นฉีเหลือบมองปฏิทินบนผนัง "กำลังจะมาแล้ว"
"ในความทรงจำของผมไม่มีลุงป้าน้าอา ญาติพี่น้องฝ่ายไหนเลย..."
เสิ่นฉีพูดเรียบ ๆ "ไม่จำเป็นต้องมีเลย!"
"ในความทรงจำของผมไม่มีพ่อ..."
เสิ่นฉีจ้องเสิ่นเสี่ยวคุน "มีในชีวิตจริงก็พอแล้วไง!"
เสิ่นเสี่ยวคุนลุกขึ้นยืน "เอาล่ะ!"
[จบแล้วเหรอ? ไม่ต้องปลอบด้วยเหรอ?]
[เสี่ยวคุนไม่เหมือนเด็กทั่วไปเลยจริง ๆ นั่นแหละทำไมเสิ่นฉีถึงมองเขาเป็นผู้ใหญ่]
[ก่อนหน้านี้ทั้งสองราชินีจอเงินยังบอกว่าการมองเสี่ยวคุนเป็นผู้ใหญ่นั้นผิด ตอนนี้ดูอีกที ก็ต้องยอมรับว่าเด็กคนนี้เลี้ยงเหมือนเด็กไม่ได้จริง ๆ]
[เด็กคนนี้โตเกินวัย ฉันรู้สึกว่าเขาโตกว่าฉันอีก เสิ่นฉี รับฉันเป็นลูกสาวเถอะ]
...
"เก้าเพลงแล้ว! เก้าเพลงเต็ม ๆ เลยนะ! เสิ่นฉีเก่งมากจริง ๆ!" จัวอีอีอุทาน "แค่ความสามารถในการแต่งเพลงแบบนี้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!"
หลินเซียวลู่ทำปากยู่ "ก็แค่เพลงเด็กเท่านั้นแหละ!"
จัวอีอีเถียงทันที
"เพลงเด็กแล้วไง? ถึงแม้ทำนองจะเรียบง่ายและจำง่าย ดูเหมือนไม่ยาก แต่สิ่งที่ยากคือการทำให้เด็ก ๆ ชอบ!"