(คำเตือนก่อนอ่านบทนี้: คำว่า “เสิ่นฉี” ในชื่อเรื่องไม่ได้พิมพ์ผิด โปรดอ่านจนจบ!)
ตอนนี้จินกุ้ยจื่อและหม่าเยินเยินไร้แรงกดดันโดยสิ้นเชิง พวกเธอยิ่งอยากให้เสิ่นฉีหยิบเพลงเด็กออกมามากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งดี
ทุกครั้งที่เสิ่นฉีร้องเพลงเด็กใหม่เพลงหนึ่ง จินกุ้ยจื่อและหม่าเยินเยินก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นอีกนิด
ผู้ชมกว่า 20 ล้านคนในห้องถ่ายทอดสดก็ยิ่งตะลึงขึ้นอีกนิดเช่นกัน
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เสิ่นฉีร้องเพลงไปแล้วถึงหกเพลง
หลายคนเริ่มชินแล้ว
[ตอนแรกก็แปลกใจ ต่อมาก็ประหลาดใจ แล้วก็ตกใจ ถัดมาก็ตะลึง ถัดไปอีกก็โอ้พระเจ้า ถัดไปอีกก็เออ... สุดท้ายก็ชินชาแล้ว]
[เหมือนกลับไปอยู่โรงเรียนอนุบาล ตอนนั้นครูก็สอนร้องเพลงเด็กแบบนี้ ตอนนี้ฉันกับลูกชายครูกำลังร้องเพลงเด็กด้วยกัน]
[ฉันชอบเพลง 《จัวหนีชิว》 มากที่สุด ทำให้นึกถึงเพื่อนสนิทวัยเด็กของฉัน]
[ฉันอิจฉาเสี่ยวคุนมาก ฉันอายุ 36 แล้ว ยังเป็นลูกชายเสิ่นฉีได้ไหม เสี่ยวคุนก็เป็นลูกบุญธรรมไม่ใช่เหรอ?]
แม้แต่ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ก็สัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสา และความสุขที่มาจากความบริสุทธิ์
แต่ในขณะเดียวกัน พวกเธอก็เกิดความรู้สึกทบทวนตัวเองขึ้นมา
ไป๋ชิงเหอจู่ ๆ ก็พบว่าเธอเริ่มเห็นด้วยกับคำพูดก่อนหน้านี้ของหลี่ฮวนเกอมากยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นคนจำนวนมากในห้องถ่ายทอดสดของตัวเองส่งสติกเกอร์ “เฉาเฉาส่ายหัว” หลายคนพูดว่าเฉาเฉาเป็นหุ่นยนต์หรือไม่ก็เป็นคนแก่ตัวเล็ก