ด้านหลังป้าคนนั้นมีซอมบี้ผิวดำสวมเครื่องแบบยามเดินตามมา ร่างอ้วนท้วมราวกับแมวน้ำ
หยางไห่โปสบถ ก่อนก้าวเข้าไปแทงทะลุกะโหลกมัน
“คนอื่นล่ะ!”
หลังฆ่าซอมบี้แล้ว เขาก็รีบเดินไปหาป้าคนนั้น ไม่สนใจเลือดที่เปื้อนตัวเธอ ก่อนกระชากเธอให้ลุกขึ้น
ฟังจากจำนวนแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีซอมบี้หลายสิบตัว นี่ไม่ใช่เรื่องที่คนไม่กี่คนจะจัดการได้
ต้องร่วมมือกันทั้งสิบคนเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอดอยู่บ้าง
“อย่าเข้ามา!”
ตอนนี้ป้าคนนั้นเสียสติไปแล้ว เธอสลัดมือหยางไห่โปออก แล้วกรีดร้องพลางเล็งปืนใส่เขา
เมื่อเห็นปืนพกในมือป้าคนนั้น แววโลภก็ผุดขึ้นในดวงตาของแทบทุกคนพร้อมกัน
หลี่จิ้นเองก็ไม่ต่างกัน มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่อยากได้
“พวกแกถอยไปให้หมด! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”
ป้าคนนั้นตัวสั่นขณะพยุงตัวลุกขึ้น แล้วบิดก้นอวบวิ่งไปยังสุดทางเดิน
ในตึกมีทางหนีไฟเพียงทางเดียว ต้องกำจัดซอมบี้ด้านล่างให้ได้ก่อนถึงจะออกไปได้ ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยอมถือปืนตายเพียงลำพัง ดีกว่ายกมันให้ใคร และยิ่งไม่คิดจะร่วมสู้กับฝูงซอมบี้
หยางไห่โปกวาดตามองรอบด้าน นอกจากป้าคนนั้น ยังมีอีกคนวิ่งหนีไปด้วย แน่นอนว่าอาจถูกซอมบี้กินไปแล้วก็ได้ ตอนนี้เหลือคนอยู่บนชั้นนี้เพียง 8 คน
“สถานการณ์ฉุกเฉิน ผมต้องรวบรวมข้อมูลพรสวรรค์ของทุกคน หวังว่าทุกคนจะไม่ปิดบังอะไร”
“พรสวรรค์? พรสวรรค์อะหยัง?”
ลุงเกาหลังศีรษะอย่างงุนงงแล้วถาม
“ลุงไม่มีพรสวรรค์เหรอครับ? มีอีเมลฉบับหนึ่งสอนให้เรียกหน้าต่างสถานะส่วนตัวได้นะ”
“หา? อั๊วอ่านหนังสือไม่ออก หน้าจอในลิฟต์เขียนอะไร อั๊วก็อ่านไม่รู้เรื่อง”
เห็นท่าทางอึดอัดของลุง หลี่จิ้นก็จนปัญญา เพราะเขาไม่มีทางเปิดดูหน้าต่างสถานะของคนอื่นได้
ถ้าใช้ระบบไม่เป็นจริง ๆ อีกไม่กี่วันก็คงถูกคัดออกกันหมด
อีกหลายคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นสายตาเคร่งขรึมของหยางไห่โปกับหลี่จิ้น จึงรายงานพรสวรรค์ของตัวเองอย่างตะกุกตะกัก
นอกจากพรสวรรค์ที่รู้กันแล้วกับลุงที่อ่านหนังสือไม่ออก พรสวรรค์ของอีก 4 คนที่เหลือคือ【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】、【ราชาอดทนหิว】、【ทูตแห่งสัตว์】และ【จมูกสุนัข】
แทบไม่มีประโยชน์เลย
“รีบมาช่วยหน่อย!”
หลินโหร่วร้องเรียกอย่างร้อนใจ เธอกำลังจะถอดประตูนิรภัยของชั้นนี้ แล้วนำไปขวางไว้ตรงปากบันได
หยางไห่โปก้าวเข้าไป ฟันบานพับโลหะของประตูนิรภัยขาดด้วยขวานทีเดียว จากนั้นหลายคนก็ช่วยกันขัดประตูโลหะไว้กับราวทางเดินตามที่หลินโหร่วสั่ง
เพิ่งจัดวางเครื่องกีดขวางอย่างลวก ๆ เสร็จ ซอมบี้ตัวแรกก็โผล่ตรงหัวมุมแทบจะพร้อมกัน
โฮก—!
ร่างของมันชนเข้ากับประตูนิรภัย ด้วยแรงเหวี่ยงจึงพลิกข้ามสิ่งกีดขวางแล้วตกลงบนขั้นบันได
แววตาหลี่จิ้นวาววับ เขาแทงทวนเข้าไปที่ท้ายทอยของมัน
ซอมบี้กระตุกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแน่นิ่งไปทันที
ได้ผล!
ยังไม่ทันได้ดีใจ ฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลก็มาถึงแล้ว
ปัง ปัง ปัง!
ซอมบี้ที่พุ่งนำหน้าดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะพลิกข้ามประตูนิรภัยมาได้ ทุกคนก็ทำตามเดิมและฆ่าพวกมัน
แต่เมื่อซอมบี้ด้านหลังเบียดกันเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ ประตูกับราวก็ค่อย ๆ ส่งเสียงครางราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว
“ไม่ได้แล้ว! ปล่อยไว้แบบนี้มันพังแน่!”
หยางไห่โปกัดฟัน กระโดดไปยืนหน้าสิ่งกีดขวาง ใกล้กับฝูงซอมบี้จนแทบประชิดหน้า
มือซีดเผือกนับไม่ถ้วนโบกสะบัดบิดเกร็งกลางอากาศ พยายามฉีกเนื้อสดจากร่างคนเป็น
ฉึก!
หยางไห่โปเหวี่ยงขวานดับเพลิง ฟันใส่ฝูงศพตรงหน้าอย่างดุดัน
ด้วยพละกำลัง 15 หน่วย คมขวานฟันหัวซอมบี้สามตัวขาดได้อย่างง่ายดาย
“คราวนี้ต้องพึ่งนายแล้วนะ เหลาหยาง!”
หลี่จิ้นยืนข้างหยางไห่โป จ้วงปลายทวนเข้าไปในเบ้าตาซอมบี้ พร้อมดึงลูกตาแห้งเหี่ยวเปื้อนเลือดออกมาด้วย
หลังแทงซ้ำหลายครั้ง จู่ ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาในหัวหลี่จิ้น
【ยินดีกับเจ้าของระบบที่สังหารซอมบี้ครบ 5 ตัว เปิดภารกิจ: สังหารร้อยศพ!】
【รายละเอียดภารกิจ: สังหารซอมบี้ 100 ตัวในเมืองแรคคูน】
【รางวัลภารกิจ: เหรียญลิฟต์ 1,000 เหรียญ, ตั๋วสุ่มสีเทา 5 ใบ, อุปกรณ์สีขาวแบบสุ่ม 1 ชิ้น】
【หมายเหตุ: รางวัลภารกิจจะถูกเก็บไว้ในกล่องจดหมาย ต้องกลับไปที่ลิฟต์ก่อนจึงจะรับได้】
หลี่จิ้นฮึกเหิมขึ้นมา เขาเหลือบมองหยางไห่โป
ดูจากท่าทางที่ยิ่งเหวี่ยงขวานก็ยิ่งคึก เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้รับข้อความแจ้งเตือนมานานแล้ว
แม้ไม่รู้ว่าอุปกรณ์สีขาวมีค่าแค่ไหน แต่แค่สองรายการแรกก็มีมูลค่าถึง 1,500 เหรียญลิฟต์แล้ว
ถ้าทำสำเร็จ เรื่องกินอยู่ก็คงไม่ต้องห่วง
เมื่อหลายคนช่วยกัน ซากศพก็พอกสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนสูงเลยสิ่งกีดขวางไปแล้ว
แต่พวกเขาก็เริ่มหมดแรงลงทุกที
การเหวี่ยงอาวุธลอย ๆ กับการต่อสู้จริงเป็นคนละเรื่องกัน ผู้ใหญ่ทั่วไปแค่ใช้แรงฟันขวานใส่ตอไม้ไม่กี่ครั้งก็หอบแล้ว การฟันซอมบี้ก็ไม่ต่างกัน
หลี่จิ้นนับจำนวนในใจมาตลอด เขาฆ่าซอมบี้ไปแล้ว 30 ตัว
แขนทั้งสองข้างหนักราวกับถูกกรอกตะกั่ว ทุกครั้งที่แทงต้องกัดฟันแน่น อดทนต่อความเจ็บแสบและความปวดร้าวราวกับกล้ามเนื้อแขนกำลังฉีกขาด
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นในตอนนี้เอง
โครม!
ท้ายที่สุดประตูนิรภัยก็ต้านแรงกระแทกของซอมบี้และน้ำหนักของซากศพไม่ไหว ไถลตกลงไปพร้อมซากศพจำนวนมหาศาล
แม้จะกระแทกซอมบี้ล้มไปหลายตัว แต่หลี่จิ้นกับคนอื่น ๆ ก็สูญเสียแนวป้องกันเพียงแห่งเดียวไปแล้ว
สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือการต่อสู้ระยะประชิดอันนองเลือด!
คนแรกที่พลาดท่าคือหญิงสาวผู้มีพรสวรรค์จมูกสุนัข
เธอไวต่อกลิ่นเป็นพิเศษ และฝืนกลั้นความคลื่นเหียนที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอมาตลอด แต่เมื่อซอมบี้ตัวหนึ่งที่ไส้ทะลักลากพื้นพุ่งเข้าใส่ เธอก็หน้าซีดและก้มลงอาเจียนจนกลั้นไม่อยู่
แควก!
เล็บแหลมของซอมบี้เกี่ยวแขนป้องกันของเธอไว้ ก่อนคนอื่นจะทันตั้งตัว เธอก็ถูกแรงมหาศาลกระชากเข้าไปในฝูงซอมบี้
“อ๊าก! อย่า! เจ็บเหลือเกิน รีบดึงฉันกลับไปที!”
ซอมบี้หิวโซหลายตัวอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวที่เปื้อนเลือด แล้วกัดลงบนผิวขาวเนียนของเธออย่างรุนแรง ฉีกเนื้อนุ่มชุ่มเลือดที่ติดมันเหลืองออกมาเป็นชิ้น
น้ำตาเม็ดโตไหลพรั่งพรูจากดวงตา เธอมองคนอื่นด้วยสายตาสิ้นหวัง วิงวอนขอความช่วยเหลือ
วินาทีต่อมา ปากเหม็นคาวขนาดใหญ่ก็ขย้ำใบหน้า กระชากลูกตาพร้อมหนังหน้าครึ่งหนึ่งหลุดออกมาอย่างแรง
เลือดกลบสีหน้าสิ้นหวังของเธอ ทำให้หัวใจทุกคนกระตุกวูบ ร่างกายหนาวเหน็บราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง
ถึงจะไม่ตายในโลกของแต่ละชั้น แต่ความเจ็บปวดก็ยังมีอยู่
ถ้าต้องตายอย่างทรมานแบบนี้ในทุกโลก บางทีตายในลิฟต์ไปเสียเลยอาจเป็นการหลุดพ้นที่ดีกว่า
ฉึก!
ปลายทวนแทงทะลุฝ่ามือซอมบี้ ก่อนแทงทะลุกะโหลกหญิงสาว ปลดปล่อยเธอจากความทรมาน
หลี่จิ้นเป็นคนลงมือ
“ยืนบื้อทำไม! จะยืนรอให้ซอมบี้มากัดหรือไง!”
หยางไห่โปได้สติขึ้นมาทันที เสียงตะคอกของหลี่จิ้นระเบิดก้องข้างหู ทำให้ใจเขาสะดุ้ง
ที่จริงเขาก็ลังเลว่าจะช่วยปลดปล่อยอีกฝ่ายดีไหม แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน เขาจึงทำใจลงมือไม่ลง
ก่อนถึงวันนี้ ทุกคนก็เป็นแค่คนธรรมดาในสังคมที่สงบสุข
ด้วยเหตุนี้เอง ความเด็ดขาดที่บางคนแสดงออกมาเมื่อเผชิญอันตราย อาจเป็นสิ่งที่ทั้งชีวิตไม่เคยเผยออกมาเลยก็ได้ พวกเขาอาจใช้ชีวิตเรียบง่ายจนสิ้นอายุขัย
ถ้าอยากมีชีวิตรอดที่นี่ ก็ต้องมีความเด็ดขาดแบบนี้
“ถุย! ไอ้ลิฟต์เฮงซวย!”
หยางไห่โปถ่มน้ำลายเหนียวข้นใส่หน้าซอมบี้ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกประตูนิรภัยอีกบานขึ้นทั้งอย่างนั้น แล้วฟาดใส่ฝูงซอมบี้อย่างแรง!
ปัง!
การโจมตีครั้งนี้ช่วยให้ทุกคนได้พักหายใจไม่กี่วินาที หลี่จิ้นกัดฟันดึงแขนป้องกันให้กระชับ แล้วฝืนใช้แรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเหวี่ยงขวานต่อไป
ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ สิ่งเดียวที่ยังทำให้ทุกคนกัดฟันสู้ต่อได้ คงเป็นรางวัลจากภารกิจสังหารร้อยศพ
......
เมื่อซอมบี้ตัวสุดท้ายล้มลงใต้คมทวน หยางไห่โปก็ทิ้งตัวลงนั่งบนกองศพที่พอกเป็นภูเขา ดวงตาไร้แววจ้องเพดาน
108 ตัว เขาฆ่าซอมบี้ไปคนเดียวถึง 108 ตัว
ขวานดับเพลิงพังไปนานแล้ว เขารับทวนจากมือของราชาอดทนหิวที่ตายไป แล้วใช้มันฆ่าซอมบี้ต่อ
โชคดีที่เมื่อเวลาผ่านไป ศพก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ซอมบี้ด้านหลังปีนขึ้นมาได้ยาก สถานการณ์จึงค่อย ๆ ดีขึ้น
เขาล้วงกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว แต่กลับคลำไม่เจอกล่องบุหรี่ที่คุ้นเคย
หยางไห่โปยิ้มขื่น ก่อนพยุงตัวลุกขึ้นโดยใช้กำแพงช่วย
“ให้ตายสิ ไม่รู้ว่าบุหรี่ของโลกนี้สูบได้ไหม ถ้าสูบได้ต้องหอบกลับไปสักสองคอตตอน”
เมื่อกวาดตามองรอบ ๆ คนที่ยังมีชีวิตเหลือแค่เขา หลี่จิ้น หลินโหร่ว ลุง และหนุ่มที่มีพรสวรรค์เชี่ยวชาญอาวุธปืน
เพิ่งเข้ามาในโลกของลิฟต์ได้ไม่ถึง 2 ชั่วโมง จากสิบคนก็เหลือผู้รอดชีวิตเพียงครึ่งเดียว
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าโซเซดังมาจากในชั้น ป้าคนนั้นที่ไม่รู้ว่าหลบอยู่ตรงไหนกลับมาโผล่ตรงปากประตูทางเข้าบันไดอีกครั้ง
เธอต้องได้ยินว่าเสียงข้างนอกเงียบแล้ว ถึงกล้าโผล่มาอีกครั้งแน่ ๆ
มือซ้ายของเธอกดผ้าขนหนูลงบนบาดแผลที่ใบหน้า ส่วนมือขวาถือปืน เล็งมาทางทุกคนอย่างระแวดระวัง
“พวกแกจัดการเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้าเสร็จแล้วก็หลีกไป! ฉันจะไปรับหลานชายคนโต!”
ใบหน้าของป้าคนนั้นซีดขาวผิดปกติราวกับหมูตาย เห็นได้ชัดว่าเสียเลือดไปมาก
หลังความเงียบประหลาดเข้าปกคลุมบันไดอยู่ครู่หนึ่ง หยางไห่โปก็ใช้ไหล่สะกิดหลี่จิ้นที่ยืนข้าง ๆ แล้วถามเสียงเบาโดยไม่แสดงสีหน้า
“น้องหลี่...เมื่อกี้นายช่วยปลดปล่อยยัยจมูกสุนัข นายโดนลงโทษอะไรหรือเปล่า?”