【กำลังเดินทางไปยังห้องซื้อขาย......】
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนลง หลี่จิ้นจึงเปิดช่องแชตขึ้นมา หาอะไรทำฆ่าเวลา
เวลาผ่านไปสองวัน ไม่ว่าผู้คนจะปรับตัวได้หรือไม่ ส่วนใหญ่ก็ยอมรับสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว และเริ่มก้าวเข้าสู่โลกบนชั้นต่าง ๆ
แต่ดูจากข้อความขอความช่วยเหลือที่ท่วมช่องแชต คนที่ถอนตัวออกมาได้สำเร็จก็ยังมีเพียงส่วนน้อย
“พี่ชายคนไหนพอจะแบ่งน้ำให้สักขวดได้บ้าง ฉันจะกระหายน้ำตายอยู่แล้ว”
“คนข้างบน ต่อให้คนอื่นมีน้ำ ถ้านายยังไม่ได้ปลดล็อกห้องซื้อขาย พวกเขาก็ส่งให้นายไม่ได้หรอก เข้าไปเสี่ยงโชคในโลกบนชั้นอย่างว่าง่ายเถอะ”
“วงล้อไม่มีไม้เลย! กว่าจะหาตั๋วเสี่ยงโชคมาได้ตั้ง 3 ใบ ดันได้สบู่มา 9 ก้อน!”
“บ้าเอ๊ย!!! หน้าไม้สีขาวของฉัน! รู้อย่างนี้ไม่น่าเอาเข้าไปในนอร์มังดีเลย! คราวนี้ไม่เหลือแม้แต่กางเกงในแล้วโว้ย!!!”
“ถือหน้าไม้ไปยกพลขึ้นบก คนป่านี่มันบ้าไปแล้ว”
“ได้ยินว่าช่วงคุ้มครองมือใหม่มีแค่สามวัน หลังจากนั้นถ้าตายขึ้นมา จะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาด้วยซ้ำ แบบนี้ติดหนี้ค่าลิฟต์ได้ไหม?”
“เจ้าหนู คิดว่าลิฟต์จะใจดีขนาดนั้นเหรอ (ˉ▽ˉ；)...”
ติ๊ง~
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก หลี่จิ้นปิดหน้าจอ แล้วอวยพรให้คนเหล่านั้นโชคดีในใจเงียบ ๆ
พูดกันตามตรง หากไม่มีพรสวรรค์โดดเด่นหรือโชคดีสุดขีด สำหรับคนธรรมดาแล้ว โอกาสถอนตัวสำเร็จยังน้อยกว่าการผ่านภารกิจลับด้านอวกาศของเกมห้องมืดเสียอีก
ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้า เหลืออีกแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนโลกบนชั้นจะเปิดครั้งถัดไป ในห้องซื้อขายมีผู้คนขวักไขว่
หลายคนเดินวนไปตามแผงลอยด้วยสีหน้าจริงจัง หวังจะหาอุปกรณ์สักชิ้นที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง
ระหว่างทาง หลี่จิ้นเห็นแผงหนึ่งถูกฝูงชนล้อมแน่น จึงคิดจะเข้าไปดูสถานการณ์วันนี้สักหน่อย
แต่พอเบียดเข้าไปถึงวงใน เขาก็พบว่าเรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
มีคนนั่งล้อมแผงอยู่สี่คน
ชายจีนวัยกลางคนผอมแห้งคนหนึ่ง ชายรัสเซียสวมเสื้อแจ็กเก็ตอาดิดาส ชายผิวดำกล้ามโต และชายยุโรปจมูกงุ้ม
“ไพ่เอห้าใบ จบเกม พวกคุณต้องจ่ายรวมกัน 150 เหรียญลิฟต์”