ทันทีที่ก้าวเข้าไปในลิฟต์ โฉนดที่ดินก็ลอยออกจากกระเป๋าเองอย่างช้า ๆ ก่อนจะแตกสลายเป็นประกายสีทองนับไม่ถ้วน หลอมรวมเข้ากับหลังมือของหลี่จิ้น
อาศัยแสงจากหลอดไฟสีขาว หลี่จิ้นพอมองเห็นรอยสักสีทองจาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหลังมือ ลวดลายเป็นปราสาทบนเนินเขา
ดูคล้ายคฤหาสน์ของเจ้าผู้ครองดินแดน
นอกจากทิ้งรอยสักไว้แล้ว ระบบก็ไม่มีคำชี้แนะใด ๆ อีก
หลังจากค้นคว้าแต่ไม่ได้ผล หลี่จิ้นก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะพิงกำแพงโลหะแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง
เขาไม่มีแรงจะทำความเข้าใจเรื่องนี้อีกแล้ว
เมื่อเส้นประสาทที่ขึงตึงในใจคลายลง ความเหนื่อยล้าทางจิตใจก็ถาโถมเข้ามาราวคลื่น เขาอยากล้มตัวลงนอนกับพื้นเดี๋ยวนี้
หลี่จิ้นฝืนความง่วง เดินไปที่แผงควบคุมทั้งตัวสกปรกมอมแมม แล้วแตะเปิดหน้าจอ
เวลา 01:16 น. เขาอยู่ในคุกใต้ดินแดนมืดนานถึง 14 ชั่วโมงเต็ม
เขารีบเปิดหน้าร้านค้า แล้วซื้อเครื่องซักผ้าและอบผ้าในตัวราคา 500 เหรียญลิฟต์ ห้องอาบน้ำราคา 1,500 เหรียญลิฟต์ และเตียงคู่ระดับสูงราคา 2,000 เหรียญลิฟต์ทันที
【ซื้อสำเร็จ! โปรดเลือกตำแหน่งจัดวาง!】
หลี่จิ้นวางอุปกรณ์อาบน้ำไว้ตรงมุมลิฟต์ โยนเสื้อผ้าเข้าเครื่องซักผ้า ก่อนจะมุดเข้าไปในห้องอาบน้ำ อาบน้ำร้อนอย่างเต็มอิ่ม
ยี่สิบนาทีต่อมา หลี่จิ้นเช็ดตัวจนแห้ง แล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม ๆ ทั้งที่ยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า
ทันทีที่ศีรษะสัมผัสหมอน เสียงกรนก็ดังขึ้นในพริบตา
เจ็ดชั่วโมงต่อมา
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง—!
นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้บนหน้าจอดังขึ้น หลี่จิ้นงัวเงียลุกจากเตียงแล้วหาวยาวเหยียด
นี่เป็นครั้งเดียวในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซึ่งเขาได้พักผ่อนอย่างสงบ
เขาหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นเดินไปที่หน้าจอ แล้วเปิดอ่านข้อความที่ยังไม่ได้อ่านมากมายในรายชื่อเพื่อน
【หยางไห่โป (10 ชั่วโมงก่อน)】:
“หลี่จิ้น ฉันเข้าห้องซื้อขายได้แล้ว”
“ฉันขายปืนที่นายให้มาไปแล้ว ตอนนี้ราคาปืนพุ่งสูงมาก คราวหน้านายมาห้องซื้อขายก็บอกฉันนะ ฉันจะโอนเงินก้อนนั้นคืนให้”
“หลี่จิ้น ค่าพละกำลังของฉันถึง 20 แล้ว นายแนะนำให้เลือกตำแหน่งงานอะไรดี?”
【หลินโหร่ว (9 ชั่วโมงก่อน)】:
“พี่จิ้น หนูเจอพี่หยางในห้องซื้อขายแล้ว! (*^_^*)”