จุมพิตอสรพิษฟันคออ้วนฉุและมันเยิ้มของมนุษย์หมูขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย เลือดสดพุ่งกระฉูด
หากเป็นมนุษย์ปกติ คงล้มลงไปนานแล้วเมื่อบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แต่มนุษย์หมูกลับมีพลังชีวิตสูงลิ่ว ถึงกับฝืนร่างสั่นเทาคว้ามีดพร้าออกมาได้
ทว่าเรื่องก็จบลงแค่นั้น
ปัง!
ตัณหาจ่อใต้คางมนุษย์หมู กระสุนตะกั่วนัดหนึ่งเจาะทะลุกระหม่อมของมัน
“โอ้โห!”
เมื่อได้ยินเสียงปืน มนุษย์หมูอีกสามตัวถึงเพิ่งรู้ตัว พวกมันคำรามอย่างเดือดดาลแล้วพุ่งเข้าใส่หลี่จิ้น
หลี่จิ้นมองเจ้าพวกตัวโตงุ่มง่าม แล้วเหนี่ยวไกอย่างไม่รีบร้อน
ระยะใกล้ขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องเล็งให้มากความ กระสุนตะกั่วเจาะใบหน้าพวกมันจนเลือดแตกกระจายเป็นดอก ๆ
ตุ้บ!
มนุษย์หมูทางซ้ายโดนยิงตรงหว่างคิ้ว ล้มลงไปนอนแน่นิ่งในแอ่งเลือด
ส่วนตัวทางขวาชูมีดพร้าขึ้นสูง ก่อนฟันลงมาสุดแรงใส่หลี่จิ้น
แต่ความเร็วของมันเทียบกับหลี่จิ้นไม่ได้เลย แม้หลี่จิ้นจะมีผลข้างเคียงเป็นอาการไตพร่อง ก็ยังหลบการโจมตีทื่อ ๆ นี้ได้อย่างสบาย
หลี่จิ้นจ่อปืนเข้ากับหูเล็ก ๆ ของมัน แล้วยิงสองนัดติด กระสุนเจาะสมองหมูทะลุ
ส่วนมนุษย์หมูตัวสุดท้ายจัดการได้ง่ายยิ่งกว่า หลี่จิ้นถึงกับไม่อยากเปลืองกระสุน ใช้เพียงกระบี่สั้นฝากบาดแผลไว้บนร่างของมันเป็นริ้ว ๆ
แต่มนุษย์หมูกลับมีพลังชีวิตเหนียวทนจริง ๆ แถมยังมีชั้นไขมันหนา ทั้งที่บาดเจ็บสาหัส มันก็ยังโซซัดโซเซหนีไปได้
เรื่องนี้ทำให้หลี่จิ้นแปลกใจไม่น้อย ไม่คิดเลยว่ามนุษย์หมูจะรู้จักหวาดกลัวด้วย
หลี่จิ้นเดินตามมนุษย์หมูไปอย่างสบาย ๆ พลางเช็ดคราบเลือดหมูบนตัวปืนไปด้วย แล้วฟังตัณหาบ่นด้วยเสียงหญิงสาวแสนเกียจคร้าน
“แหม ๆ~ เจ้านายโง่เง่ากลับให้ฉันแนบเนื้ออ้วน ๆ น่าขยะแขยงนั่น ต้องชดเชยให้ฉันดี ๆ เลยนะ~”
พูดจบ ตัณหาก็ดูดค่าความมีสติไป 10 แต้มเป็นการเอาคืน ไม่สนเลยว่าหลี่จิ้นจะยอมหรือไม่
หลี่จิ้นเกาหัวอย่างจนปัญญา เหมือนตอนที่ยอมรับเธอเป็นนาย ผลลดทอนของผู้สังเกตการณ์อันดับหนึ่งใช้กับตัณหาไม่ได้ เจ้านี่ต้องดูดพลังให้ได้ตามที่ต้องการถึงจะพอใจ