【สถานะติดเชื้อไวรัสทีระดับเล็กน้อย: โฮสต์จะกลายเป็นซอมบี้ภายใน 12 ชั่วโมง เมื่ออยู่ในสถานะนี้ คุณจะไม่สามารถถอนกำลังผ่านจุดถอนกำลังใด ๆ ได้】
หลี่จิ้นเหลือบมองแถบสถานะที่เพิ่มขึ้นมาในหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว แต่ไม่ได้ใส่ใจนัก
ถอนไม่ได้ก็ถอนไม่ได้ อย่างน้อยตรงเป้ากางเกงก็ยังมีของอยู่ ไม่ต้องตื่นตระหนก
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เมื่อมีสถานะติดเชื้อไวรัสที ต่อให้หลังจากนี้เขาเก็บเสบียงไว้มากแค่ไหนก็ไม่มีใครสงสัย ตรงกันข้าม เขากลับกลายเป็นคนที่ยุติธรรมและไร้ความเห็นแก่ตัวที่สุดในทีม
“น้องหลี่ ต่อจากนี้นายวางแผนจะทำยังไง?”
หยางไห่โปมองหลี่จิ้นด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนตบไหล่เขาแล้วถอนหายใจ
“เมืองแรคคูนเฮงซวยนี่ แต่หลังจากฉันทำภารกิจสังหารร้อยศพสำเร็จ ระบบก็แจ้งว่ารางวัลส่งเข้าอีเมลแล้ว แสดงว่ารางวัลภารกิจไม่เกี่ยวกับการถอนกำลัง งั้นเราช่วยนายทำภารกิจให้เสร็จก่อน”
หลี่จิ้นเพิ่งฆ่าซอมบี้ไปเกือบ 50 ตัว ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่งจึงจะทำภารกิจสำเร็จ
ในอาคารหลังนี้ต้องมีซอมบี้กระจายอยู่ตามห้องต่าง ๆ อีกไม่น้อย แม้จะค่อย ๆ กำจัดทีละตัวได้อย่างปลอดภัยกว่า แต่ก็เสียเวลามาก
จุดถอนกำลังตามปกติเหลือเวลาเปิดใช้งานอีกแค่ 10 ชั่วโมง จุดที่ใกล้พวกเขาที่สุดก็อยู่ห่างออกไปกว่าสิบกิโลเมตร ระหว่างทางยังต้องหลบฝูงซอมบี้ เวลาที่มีจึงกระชั้นชิดมาก
ยิ่งโลกนี้มีอาหารที่กินไม่ได้ ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปก็ยิ่งเป็นผลเสียต่อทุกคน
หลี่จิ้นก้มหน้าครุ่นคิด แผนการอันบ้าบิ่นค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัว
......
สองชั่วโมงต่อมา
เอี๊ยด—!
เสียงงัดประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันจากส่วนลึกของตรอกมืดสนิท
หยางไห่โปเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เก็บท่อโลหะกลับเข้าข้างเอว ก่อนออกแรงยกประตูม้วนที่ถูกงัดจนแง้มออกเป็นช่อง
“เอาละ รีบมุดเข้าไป”
เมื่อทุกคนเข้าไปหมดแล้ว หยางไห่โปก็รีบเลื่อนประตูม้วนกลับเข้าที่ จากนั้นกวาดตามองสภาพแวดล้อมด้านในอย่างระแวดระวัง
ที่นี่เป็นโกดังฝุ่นจับ มีชั้นวางของเพียงไม่กี่ชั้นคลุมด้วยผ้าใบ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครดูแลมานานแล้ว