“ให้ผมเหรอ?”
ฮอปเบิกตากว้าง ก่อนจะแคะหูตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาอยู่ที่นี่มาหลายสิบปี แต่ไม่เคยได้ยินคำขอแบบนี้มาก่อน
แม้เหตุผลจะบอกว่านี่ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ฮอปกลับรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ดูเข้าตาขึ้นมา
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาต้อนรับทหารรับจ้างมานับพันคน แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้เลย
【ค่าความรู้สึกดีของฮอป +5!】
【ความสัมพันธ์ปัจจุบัน: 5 (เฉย ๆ)】
เมื่อเห็นว่าค่าความรู้สึกดีเพิ่มขึ้น หลี่จิ้นก็พยักหน้าในใจ
เดิมทีเขาก็ไม่ได้หวังว่าจะขายเกราะหนังพวกนี้ได้ราคาสักเท่าไร พูดตามตรง ราคาที่ฮอปเสนอมาก็สูงกว่าที่เขาคาดไว้แล้ว
แต่เมื่อเทียบกับเหรียญทอง 23 เหรียญ หลี่จิ้นกลับสนใจสินค้าดี ๆ ที่ฮอปแอบเก็บไว้มากกว่า
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าความสามารถ【พ่อค้าของเถื่อน】ของฮอปแสดงออกผ่านอุปกรณ์ที่วางอยู่บนชั้นแล้ว แต่จากคำพูดของลุงที่เคาน์เตอร์กิลด์ ฮอปยังมีของลับที่ดีกว่านั้นอีก
และหากอยากเห็นของลับพวกนั้น ก็ต้องยอมควักเนื้อบ้าง
อย่างน้อยก็ยังมีข้อดีอยู่ข้อหนึ่ง แม้จะต้องใช้เงินเท่านั้นถึงจะเพิ่มค่าความรู้สึกดีของฮอปได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียแรงคิดอย่างอื่น แค่ยัดเงินให้ก็พอ
“อุปกรณ์พวกนี้ไม่มีประโยชน์กับผม ให้คุณไปดีกว่า ถือว่าได้ผูกมิตรกัน”
หลี่จิ้นโบกมืออย่างใจกว้าง ส่งสัญญาณให้ฮอปเก็บของที่ยึดมาได้พวกนี้ไป
ท่าทีใจกว้างแบบนี้กลับทำให้ใบหน้าแก่ ๆ ของฮอปแดงขึ้นมา
“นี่... แบบนี้จะดีเหรอ”
ฮอปค้นผ้าสีดำผืนหนึ่งจากในรถบรรทุก ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ แล้วห่อของทั้งหมดไว้
เมื่อเห็นว่าหลี่จิ้นไม่เปลี่ยนสีหน้า ยังคงมองเขาด้วยรอยยิ้ม ฮอปก็รู้สึกเหมือนมโนธรรมที่หายไปนานเพิ่งกลับมาทิ่มแทงใจ
ราคาที่เขาเพิ่งเสนอไปช่างเป็นการตอบแทนน้ำใจของอีกฝ่ายอย่างเลวร้ายจริง ๆ!
【ค่าความรู้สึกดีของฮอป +30!】
【ความสัมพันธ์ปัจจุบัน: 35 (เพื่อนธรรมดา)】