แดดแผดจ้าอยู่กลางฟ้า
ยามบ่ายโมงสิบห้านาที ห่างจากท่าเรือวิกตอเรีย 50 ไมล์ทะเล คือหมู่เกาะแนวปะการังปีศาจ
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนใหญ่ดังสนั่นพร้อมกัน กระสุนปืนใหญ่ขนาดเล็กใหญ่ 20 นัดถล่มกำแพงไม้สูงบนเกาะ จนประตูใหญ่แหลกเป็นเสี่ยง
โจรสลัดที่กำลังงีบกลางวันสะดุ้งเฮือก พากันกลิ้งตกจากเปลญวน
“บ้าเอ๊ย! กองทัพเรือบุกมาแล้วหรือ?”
“บ้าเอ๊ย! เรือปลาไหลทะเลบุกมาแล้ว!”
โจรสลัดยามเฝ้าที่หน้าเปื้อนเลือดกลิ้งกลับเข้ามาในกระท่อมอย่างทุลักทุเล สีหน้าบิดเบี้ยวราวกับเพิ่งเลียขี้มา
“ฉันนึกว่าพวกมันมาหาหัวหน้าเพื่อทำธุระเสียอีก ใครจะไปรู้ว่าเข้ามาใกล้แล้วก็เปิดฉากโจมตีเลย!”
ปัง! ปัง! ปัง!
การระดมยิงอีกระลอกทำให้เพดานบ้านส่งเสียงแตกร้าว ราวกับรับน้ำหนักต่อไปไม่ไหว
“หัวหน้าอยู่ไหน?! หัวหน้าไปไหนแล้ว?”
พวกโจรสลัดลนลานสวมเสื้อผ้าและหยิบอาวุธ ปกติมีแต่พวกเขาที่ลอบโจมตีคนอื่น ไม่คิดเลยว่าสักวันจะถูกลอบโจมตีบ้าง
แถมยังเป็นกลางหมู่เกาะที่เต็มไปด้วยโจรสลัดอีก!
ท่ามกลางความโกลาหล โจรสลัดแขนเดียวคนหนึ่งเซถลามาชนประตูแล้วพุ่งเข้ามา
ทุกคนเงียบกริบในทันที พากันหันไปมองเขา
หมอนี่เป็นคนสนิทของหัวหน้า ต้องมาถ่ายทอดคำสั่งแน่
โจรสลัดแขนเดียวกุมศีรษะที่ยังมีเลือดไหล แล้วตะโกนอย่างคับแค้นว่า
“อาคารหลักถล่มแล้ว! หัวหน้าถูกฝังอยู่ข้างใน!”
พอได้ยินเช่นนั้น กระท่อมก็โกลาหลขึ้นมาทันที
ปัง!
เมื่อเห็นสถานการณ์ยิ่งวุ่นวาย นายท้ายเรือยิงปืนออกไปทางหน้าต่าง ให้ทุกคนสงบสติอารมณ์ชั่วคราว
“เลิกโวยวายได้แล้ว! ต้นหนอยู่ไหน?”
ในยามคับขัน ต้องมีใครสักคนรับช่วงบัญชาการ
ตอนนี้กัปตันตายแล้ว ต้นหนย่อมเป็นตัวเลือกแรก
โจรสลัดแขนเดียวหน้าซีดเผือด พูดเสียงสั่นว่า
“ต้นหน... ต้นหนนอนกับกัปตันอยู่!”
เงียบงันไปชั่วขณะ
จากนั้นฝูงชนก็แตกฮือ!
คราวนี้ไม่มีใครควบคุมพวกโจรสลัดที่หมดทางหนีได้อีกแล้ว
คนที่หนีก็หนี คนที่เผ่นก็เผ่น เหลือโจรสลัดยี่สิบกว่าคนที่ยังกล้าหยิบอาวุธขึ้นมา ต่อต้านไปพร้อมกับนายท้ายเรือ
พวกเขาเบียดเสียดกันเป็นกลุ่ม วิ่งพรวดออกจากกระท่อม พลางร้องโวยวายเรียกขวัญกำลังใจ