เกาะหลักของหมู่เกาะแนวปะการังปีศาจ อาคารใหญ่ประจำค่ายของกองโจรสลัดหมาป่าขาว
หลี่จิ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ในมือถือใบประกาศจับเก่าโทรมปึกหนึ่ง
เขาไล่ดูทีละใบ พลางเทียบกับเหล่ากัปตันโจรสลัดที่คุกเข่าเรียงแถวอยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด
“แกรนต์ ชาวโปรตุเกส กัปตันกองโจรสลัดหอยสังข์ ค่าหัว 175 ปอนด์”
“ครับ”
“กอร์ดอน ชาวอังกฤษ กัปตันกองโจรสลัดปลาทอด ค่าหัว 160 ปอนด์”
“อยู่นี่ครับ”
“มอร์ริสัน ชาวฝรั่งเศส กัปตันกองโจรสลัดไวโอลิน ค่าหัว... 45 ปอนด์”
“รายงานท่านบารอน ใบประกาศจับที่ท่านถือเป็นของรัฐบาลอังกฤษ ส่วนรัฐบาลฝรั่งเศสตั้งค่าหัวผมไว้ 65 ปอนด์ครับ”
เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง โจรสลัดหัวล้านที่ถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้ก็รีบเงยหน้าขึ้นแก้ค่าหัวให้ทันที
ทำอาชีพนี้ทั้งที ค่าหัวน้อยเกินไปก็เสียหน้ากันพอดี
แต่ถึงแก้แล้ว ค่าหัวของมอร์ริสันก็ยังต่ำที่สุดในกลุ่มอยู่ดี
“เอาละ คนสุดท้าย หมาป่าขาว·แซตตัน ชาวอังกฤษ หัวหน้ากองโจรสลัดหมาป่าขาว ค่าหัว 270 ปอนด์”
“...”
“หมาป่าขาว?”
หลี่จิ้นหันไปมองชายที่อยู่ริมสุดของแถวทางขวา บนหัวไหล่มีรอยสักรูปหมาป่าสีขาว
อีกฝ่ายผิวคล้ำ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ แววตาเต็มไปด้วยสัญชาตญาณดิบและความหยิ่งผยอง
เมื่อเห็นหลี่จิ้นเดินเข้ามาหา แม้หมาป่าขาวจะถูกมัดคุกเข่าอยู่บนพื้น แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น ไม่พูดสักคำ
หลี่จิ้นเหลือบมองมอร์ริสันที่คุกเข่าอยู่ข้างหมาป่าขาว อีกฝ่ายทำหน้าเอือมระอาแล้วพยักหน้า เหมือนจะบอกว่าหมอนี่นิสัยเสียแบบนี้มาตลอด
หลี่จิ้นยิ้มบาง ๆ แล้วโน้มตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับหมาป่าขาว
“ชาวอินเดียนแดง?”
พอได้ยินคำเรียกเชื้อชาติ หมาป่าขาวก็ยิ่งเชิดคางสูงขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากเป็นครั้งแรก
“ชาวอินเดียนแดงไม่มีวันยอมสยบให้คนต่ำช้า”
สายตาของเขามองข้ามไหล่หลี่จิ้นไป ด้านหลังเก้าอี้ประธาน นางพญาถลกหนังร่างใหญ่กำลังหมอบอย่างเกียจคร้าน ใช้ขาหน้าจิ้มขาข้างหนึ่งที่โชกเลือด ก่อนยัดเข้าไปในปาก
หลี่จิ้นเผยสีหน้ากระจ่างใจ
หมอนี่แค่ยังไม่ถูกเขาซัดจนยอมสยบ
กองโจรสลัดกระจอกพวกนี้แทบไม่มีทางต้านทหารหมูได้เลย หลี่จิ้นยึดเกาะไหนก็ไล่กวาดรวดเดียว แทบไม่เจอใครสู้ได้เป็นชิ้นเป็นอัน