ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนเจาะทำลายกระดูกสะบ้าของก็อบลิน พวกมันกุมขาร้องโหยหวนอยู่บนพื้น
วิญญาณแค้นพิษโลหิตพุ่งเข้าใส่ทันที ดูดกลืนพลังของพวกมันแล้วถ่ายทอดกลับไปให้หลี่จิ้น
เมื่อเสียงปืนดังขึ้น ก็อบลินที่เหลืออีกหกเจ็ดตัวถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร
แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวหลี่จิ้นทำให้พวกมันหดหัว รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
【ฉายา: นักล่าก็อบลิน】
ด้วยแรงผลักจากความหวาดกลัว พวกมันหันเหทิศทาง ส่งเสียงประหลาดพลางวิ่งไปหาเถี่ยฝู่
เถี่ยฝู่แค่นหัวเราะเบา ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่จิ้นถึงส่งเจ้าพวกตัวเขียวตัวเล็ก ๆ มาให้ฆ่าตาย
แขนขวาเหวี่ยงออก ใบขวานพุ่งกวาดเป็นวง ปลิดชีวิตก็อบลินที่เปราะบางไปหลายตัวอย่างง่ายดาย
ในช่วงเวลาเพียงหนึ่งวินาทีที่โซ่ดึงใบขวานกลับ หลี่จิ้นก็ก้าวข้ามศพก็อบลินที่ยังไม่ทันล้มลง แล้วพุ่งตรงเข้าใส่เถี่ยฝู่
ขณะผ่านศพ มือของเขาแตะลงไปเบา ๆ
ฉึก!
กระดูกทะลักออกจากร่าง ลอยวนรอบตัวหลี่จิ้น ก่อนแนบติดกับเกราะ ซ่อมรอยร้าวจนเรียบร้อย
“มนตร์ดำประหลาด...”
เถี่ยฝู่พึมพำ พลางยกขวานขึ้น เตรียมเหวี่ยงใบขวานออกไป
ทว่าในวินาทีถัดมา ร่างของหลี่จิ้นกลับหายไปจากสายตาเขาอย่างกะทันหัน
ไม่สิ ไม่ได้หายไป แต่เร็วเกินไปต่างหาก!
สัญชาตญาณอันตรายที่สั่งสมจากการต่อสู้มานานพลันระเบิดขึ้นในหัว เถี่ยฝู่ถอยหลัง มือทั้งสองข้างบิดพลิ้วราวกับไร้กระดูก แล้วเหวี่ยงอย่างบ้าคลั่ง!
ใบขวานหลุดจากโซ่ แกว่งไกวอย่างรวดเร็วไปตามวิถีการเหวี่ยง ก่อเป็นม่านโลหะทรงกลมขึ้นรอบตัวเขา!
เคร้ง!
คมเขี้ยวงูปะทะใบขวานจนกระเด็นออกไปได้สำเร็จ แต่การปะทะครั้งนี้ขัดจังหวะท่าพุ่งแทงประลองของหลี่จิ้น