ในที่สุดก็มีคนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “แย่แล้ว ใช้สกิลไม่ได้!”
“ของฉันก็เหมือนกัน...”
“ผู้หญิงคนนี้มีอะไรแปลก ๆ!”
หลายคนมองอันหรานด้วยแววตาทั้งตกตะลึงและหวาดกลัว
แววตาของชายชราวูบไหวด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังฝืนทำใจเย็นแล้วพูดว่า “น้องชาย พวกเราเป็นคนตระกูลเฮยเถียนแห่งเมืองหลวง มาที่นี่ก็เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ถ้าพวกเราเกิดเรื่องขึ้นที่นี่ ทุกคนในพวกคุณจะต้องเผชิญกับการแก้แค้นจากตระกูลเฮยเถียน”
“เฮยเถียนเหรอ?”
อันหรานหันไปถามจางเจ๋อที่ใบหน้าเปื้อนเขม่าจนดำเกรียม “ในแซ่ร้อยตระกูลมีแซ่เฮยเถียนด้วยเหรอ?”
จางเจ๋อพยักหน้า “มีสิ เฮยเถียนเป็นแซ่ของชนกลุ่มน้อย ยังมีซานเปิ่น ตู้เปียน ซงเซี่ย และซีชุน พวกนี้ก็เป็นแซ่ของชนเผ่าวอเหมือนกัน”
“อย่างนี้นี่เอง” อันหรานกวาดตามองคนเหล่านั้นอย่างสบายอารมณ์ จู่ ๆ ก็เคลื่อนย้ายพริบตาไปตรงหน้า แล้วยื่นลูกตาของทานตะวันนัยน์ตามารในมือเข้าไปจ่อหน้าพวกเขา
ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนก็กลายเป็นรูปปั้นหินที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว
ทุกคนตกตะลึง มีเพียงซานชีที่วิ่งตึงตังเข้ามา ลูบรูปปั้นหินแล้วกระซิบว่า “ข้างนอกยังเหลืออีกคนค่ะ”
จางเสี่ยวลู่ก็เข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าคาดหวัง “พี่อัน หนูอยากได้เจ้านกตัวใหญ่นั่น”
พอคนอื่น ๆ ได้ยิน ความหวาดกลัวในใจก็สลายไปทันที ทุกคนพากันลดเสียงลง “เจ้านกตัวใหญ่หน้าประตูนั่นไม่เลวเลย เอาไว้ขี่ได้ด้วย”
อันหรานตอบรับ ก่อนเคลื่อนย้ายพริบตาออกจากลานกลางตึกหมายเลขห้าไปยังด้านนอก ก็เห็นคนฝึกสัตว์ขี่อยู่บนหลังนกตัวใหญ่ กำลังตบมันอย่างบ้าคลั่งพร้อมกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “บินสิ! ทำไมไม่ยอมฟังกันแล้วล่ะ...”