เมื่อผู้ใช้พลังพิเศษธาตุดินสองคนมาถึง ก็เป็นเวลาตีสามแล้ว
แต่พอพวกเขามุดใต้ดินเข้าไป เตรียมจะฟันหนวดของมันเพื่อเก็บตัวอย่างเลือด สัตว์ประหลาดกลับหายไปอย่างกะทันหัน
ทุกคนตกตะลึง คนหนึ่งยังค้างอยู่ในท่ากำลังจะเก็บตัวอย่างเลือด
“เกิดอะไรขึ้น?”
สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดนั้นหายไปได้ยังไงในพริบตา?
ทุกคนมองหน้ากันไปมา คนหนึ่งเอ่ยข้อสันนิษฐานในใจ “หรือว่าผู้ใช้พลังมิติจะเก็บมันไปแล้ว?”
“เป็นไปไม่ได้!”
อีกหลายคนพูดขึ้นพร้อมกัน “ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังมิติขั้นเหนือสามัญคนนั้นของตระกูลไห่ ก็ยังเก็บสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดนี้ไปไม่ได้”
“ใช่ ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังมิติขั้นกำเนิดภายหลัง หากคิดจะเก็บสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดนี้ไปในครั้งเดียว พลังจิตของเขาก็รับไม่ไหวหรอก”
ทั้งห้าคนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปสอบถามผู้มีพรสวรรค์ควบคุมสัตว์อสูรซึ่งพักอยู่แถวนั้น
“เห็นใครผ่านมาแถวนี้ไหม?”
ผู้ควบคุมสัตว์อสูรโผล่หัวออกมาจากใต้ปีกนกยักษ์ แล้วส่ายหน้าอย่างงัวเงีย “ไม่เห็น ถ้ามีใครเข้าใกล้ เสี่ยวไป๋จะส่งสัญญาณเตือน”
ทุกคนขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนจะมองไปรอบ ๆ แล้วได้ยินผู้ควบคุมสัตว์อสูรพูดต่อ “ห่างจากที่นี่ไปสักห้าหกหลี่มีค่ายผู้รอดชีวิตอยู่ ไปดูกันไหม?”
ชายชราพยักหน้าเห็นด้วย “งั้นก็ไปดูหน่อย บางทีที่นั่นอาจมีคนเก่งซ่อนตัวอยู่จริง ๆ ก็ได้”
สัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนั้นอ่อนแรงจนไปต่อไม่ได้ใกล้ค่าย ต้องมีใครลงมือแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่บังเอิญขนาดนี้
บางทีสัตว์ประหลาดตัวนั้นอาจถูกส่งไปด้วยค่ายกลเคลื่อนย้ายระดับสูง ไม่อย่างนั้นก็อธิบายไม่ได้