จางเจ๋อและคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปบนกำแพงสูง มองไปทางถนนสายหลัก ไม่นานก็เห็นขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจริง ๆ
ด้านหลังรถในขบวนยังลากรถพ่วงบรรทุกของจิปาถะมาเต็มคัน มองจากไกล ๆ คล้ายปืนครก เสี่ยวลู่ถึงได้พูดแบบนั้น
“เหมือนพวกผู้ลี้ภัยหนีตายเลย” ลุงจางว่า
“หรือว่าฐานที่มั่นทางนั้นเกิดเรื่องขึ้น?”
จางเจ๋อกำลังสงสัย จู่ ๆ ก็ตบหน้าผากแล้วพูดกับลุงจางว่า “ผมรู้แล้วว่าใคร! ช่างอู๋จากโรงตีเหล็ก เมื่อวานเขาส่งข้อความมาบอกว่าจะมาสวามิภักดิ์กับกองทหารรับจ้างอัสนีของเรา ไม่คิดว่าจะรีบเดินทางมาทั้งคืน...”
“งั้นก็ส่งข้อความไปถามสิ ว่าใช่เขาหรือเปล่า” ลุงจางขมวดคิ้ว
ตอนนี้กู้เส้าชวนไม่อยู่ อันหรานก็ออกไปข้างนอกอยู่บ่อย ๆ งานรักษาความปลอดภัยของค่ายจึงตกเป็นหน้าที่ของลุงจางผู้มีพลังระดับแปด เขารู้สึกว่าความรับผิดชอบหนักหนา จึงระแวดระวังคนแปลกหน้าเป็นพิเศษ
จางเจ๋อพยักหน้า แล้วรีบติดต่อช่างอู๋ “ฮัลโหล! ลุงอู๋ ขบวนรถที่อยู่นอกค่ายหมายเลข 98 เป็นของคุณหรือเปล่า?”
“ใช่ ๆ ผมเอง” ใบหน้าครึ่งหนึ่งของช่างอู๋ปรากฏบนหน้าจอ ไออุ่นจากลมหายใจเกาะเป็นน้ำแข็งบนขนตา
จางเจ๋อถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “แล้วทำไมถึงมาถึงตั้งแต่เช้าตรู่ล่ะ? เดินทางมาทั้งคืนหรือไง?”
“เฮ้อ ฉันออกเดินทางตั้งแต่เที่ยงเมื่อวานแล้ว แต่ดันเจอถนนยุบ เลยต้องอ้อมทาง เธอไม่รู้หรอกว่าหิมะเดินทางลำบากแค่ไหน ฉันขับไปซ่อมรถไป กว่าจะมาถึงนี่ได้แทบแย่...”