“พวกคุณเป็นใคร?”
จางเจ๋อยืนขวางหน้าอันหราน ขมวดคิ้วมองรถลอยตัวที่บินเข้ามาในค่ายโดยพลการ “ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาในค่าย?”
ชายที่ยืนอยู่บนรถลอยตัวแววตาเย็นเยียบ เขาสะบัดมือปล่อยสายฟ้าฟาดใส่จางเจ๋อ
เปรี้ยง!
สายฟ้าไม่ได้ฟาดถูกเป้าหมาย แต่กลับผ่าประตูใหญ่ของตึกหมายเลขห้าจนแตกเป็นรอย
อันหรานคว้าตัวจางเจ๋อที่ยังขวัญเสียโยนไปข้าง ๆ จากนั้นก็ย่นระยะทางเข้าไปอยู่ตรงหน้าชายผู้ปล่อยสายฟ้าในพริบตา บิดแขนที่เขายังไม่ทันลดลงจนหัก แล้วใช้วิชาเก็บเกี่ยว:
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวล้มเหลว】
เป็นขยะที่ยังไม่ถึงขั้นเหนือสามัญอีกแล้ว เสียพลังชีวิตและจิตใจของเธอไปเปล่า ๆ 1 แต้ม
อันหรานฟาดฝ่ามือลงบนหน้าเขา “ลงมือก็ทำร้ายคนเลยเหรอ? พวกคุณมาหาใคร หรือมาหาที่ตายกันแน่?”
ชายคนนั้นถูกตบกระเด็น พุ่งไปตกตรงหน้าจางเจ๋อ หน้าคะมำลงกับพื้น แล้วก็หมดสติไปทันที
จางเจ๋อเตะหัวเขา พลางด่าลั่น “จะฟาดฉันใช่ไหม! จะฟาดฉันใช่ไหม! กล้ามาก่อเรื่องในค่ายหมายเลข 98! ไม่ส่องกระจกดูบ้างว่าตัวเองเป็นใคร!”
คนตระกูลไป๋ที่นั่งอยู่บนรถลอยตัวต่างพากันอึ้ง
คนเมื่อครู่นี้เป็นผู้ใช้พลังสายฟ้าระดับ 10 แต่กลับถูกตบกระเด็นในฝ่ามือเดียว ไม่มีแม้แต่โอกาสโต้กลับ
“แกอยากตายเหรอ! กล้าทำร้ายพี่ชายฉัน...” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดือดดาลขึ้นมาทันที ทำท่าจะพุ่งออกไปสู้ตายกับอันหราน
ชายสูงวัยที่อยู่ข้าง ๆ รีบกอดเขาไว้ ปิดปากแล้วกระซิบเสียงดุ “อย่าหุนหัน ผู้หญิงคนนี้เร็วมาก นายไม่ใช่คู่มือเธอ”
“อื้อ ๆ ๆ...” ชายหนุ่มดิ้นสุดแรง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ