ไป๋เหยียนเหนียนเดินเข้ามาช้า ๆ พลังกดดันแผ่ซ่านเต็มที่ เขากวาดตามองคนตระกูลไป๋ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทำไมมีแค่พวกไร้ประโยชน์อย่างพวกแกมา? แล้วอาสิบแปดคนโปรดของฉันล่ะ? อาเจ็ดกับลูก ๆ ของเขาอีกสองสามคน ทำไมไม่มาด้วย?”
สมัยที่เขายังเป็นเด็ก เคยถูกพวกที่เรียกตัวเองว่าอาเหล่านี้รังแกอยู่ไม่น้อย
“ไป๋เหยียนเหนียน ไอ้เดรัจฉาน! กล้าทำร้ายลุงเขยของแกได้ยังไง!” หญิงคนนั้นไม่สนใจว่าตัวเองเปลือยเปล่าอยู่ รีดเร้นเปลวเพลิงออกมาโจมตีไป๋เหยียนเหนียนอีกครั้ง
ไป๋เหยียนเหนียนหลบวูบ แล้วเตะสวนออกไปเต็มแรง ส่งร่างหญิงคนนั้นกระเด็นลอยไปทันที
พอเห็นเช่นนั้น คนที่เหลือก็ไม่สนใจว่าร่างกายจะเปิดเปลือย พากันรุมโจมตีเขาทันที
พวกเขาล้วนเป็นองครักษ์ที่ตระกูลไป๋เลี้ยงไว้ หากเอาแต่มองคุณหนูกับลูกเขยของตระกูลถูกทำร้ายโดยไม่ยื่นมือช่วย ต่อให้หนีกลับไปได้ ก็ยังต้องถูกตระกูลไป๋ลงโทษอยู่ดี
อีกทั้งภารกิจหลักของพวกเขาคือกำจัดไป๋เหยียนเหนียน หากฆ่าหรือทำให้เขาบาดเจ็บได้ ต่อให้สองสามีภรรยาไป๋อวี้เฟิ่งเสียเปรียบหรือบาดเจ็บบ้าง พวกเขาก็ยังมีข้ออ้างแก้ตัว
ชั่วขณะนั้น เศษหินปลิวว่อน เปลวไฟ น้ำแข็ง และหนามโลหะพุ่งกระจายไปทั่ว
คนที่เก่งที่สุดคือผู้มีพลังธาตุไม้ขั้นเหนือมนุษย์ระยะปลายคนนั้น แม้เขาจะสูญเสียแก่นผลึกและวิชากระตุ้นการเติบโตของพลังไม้ไปแล้ว แต่วิชาวัลย์ไม้ที่ใช้ออกมาก็ยังร้ายกาจหลายครั้งเกือบจับไป๋เหยียนเหนียนไว้ได้
แต่เขาไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วไป๋เหยียนเหนียนเป็นผู้มีพลังจิตขั้นเหนือมนุษย์ระยะกลาง ไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษสายพละกำลังอย่างที่ประกาศให้คนภายนอกรู้