“งั้นชดเชยเป็นแต้มให้พวกคุณดีไหม”
กู้เส้าชวนมีสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้ทรัพยากรในค่ายขาดแคลน คงหาแบบที่พวกคุณต้องการมาให้ไม่ได้ ผมตัดสินใจชดเชยให้คนละ 50,000 แต้ม พวกคุณอยากได้อะไรก็กลับไปซื้อที่ฐานที่มั่นทีหลัง”
พอหนิงเหมยได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกาย รีบใช้ศอกขวาสะกิดอันหราน ส่งสัญญาณให้เธอตกลงเร็ว ๆ
“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณหัวหน้ากู้” อันหรานจะพูดอะไรได้อีก เธอยื่นข้อมือออกไปอย่างไม่เกรงใจ ส่งสัญญาณให้เขาสแกนเพื่อโอนแต้ม
พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่าเงินเข้าบัญชี อันหรานก็หลังงอในพริบตา กุมอกแล้วลงจากรถ
หนิงเหมยลงตามมาติด ๆ ความยินดีบนใบหน้าปิดไม่มิด
“อันหราน! เป็นยังไงบ้าง?” ซานชีวิ่งเข้ามาพร้อมพี่ชายและพี่สะใภ้ ประคองหญิงสาวที่แทบจะทรุดลงไว้ แล้วถามอาการด้วยความร้อนใจ
แม้พวกเขาจะไม่เห็นว่าอันหรานบาดเจ็บได้อย่างไร แต่มีคนเล่ากันทั่วค่ายแล้วว่าอสูรกายยักษ์เหยียบหน่วยบุกเบิกจนตาย
ซานชีกับซ่งเหล่าใหญ่จึงรีบไปดูที่ห้องพยาบาล สุดท้ายก็เห็นอันหรานลงมาจากรถหุ้มเกราะจริง ๆ
“ไม่เป็นไร” อันหรานตอบเสียงเบา แล้วเอนกายพิงซานชี พลางเหลือบมองท้องฟ้าเพื่อหาว่านกกางเขนตัวน้อยอยู่ที่ไหน
ไม่ผิดจากที่คิด บนฟ้าค่ายไม่มีนกบินวนอยู่แล้ว คงบินไปที่อื่นกันหมด
อันหรานพักอยู่ในห้องพยาบาลหนึ่งชั่วโมง เข้ารับการรักษาจากผู้เยียวยาคนหนึ่ง อาการเจ็บลึก ๆ กับบาดแผลภายในหายไปจนหมด แม้แต่พลังชีวิตและจิตใจที่ใช้ไปก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
คราวนี้อันหรานไม่กล้าใช้วิชาตรวจสอบ แต่ถามผู้เยียวยาคนนั้นแทน “ถ้าให้คุณรักษาหนึ่งครั้ง ต้องใช้กี่แต้มคะ?”