“จิ๊บ ๆ!”
นกกางเขนตัวน้อยเอียงหัว มองซ้ายมองขวาอย่างสนอกสนใจ ก่อนจะใช้จะงอยปากช่วยจัดขนให้มนุษย์อย่างสนิทสนม
อันหรานลูบขนบนหลังมัน แล้วหยิบเนื้อกระต่ายกลายพันธุ์ต้มสุกหลายชิ้นออกมาป้อน
“เดี๋ยวจะมีศึกหนักแล้ว เสี่ยวเชวี่ยเชวี่ย บินออกไปหาที่ซ่อนก่อนนะ อย่าให้โดนลูกหลงล่ะ”
หลังจากกินเนื้อกระต่ายกลายพันธุ์ไปสองชิ้น นกกางเขนตัวน้อยก็ส่งเสียงจิ๊บ ๆ สองสามครั้ง แล้วบินออกไปทางหน้าต่าง
อันหรานคว้ามีดพร้าบิ่นขึ้นมา พลันนึกถึงเขาที่ตัวเองนำกลับมาด้วย
เธอก้มลงลากมันออกมาจากใต้เตียง สีหน้าครุ่นคิดหนักใจ
ของชิ้นนี้จะเอาไปยังไงดีนะ?
ถุงเก็บสัตว์ของเธอเต็มแล้ว เขายาวขนาดนี้ลองอยู่หลายครั้งก็เก็บเข้าไปไม่ได้
อันหรานจ้องของยาวหนึ่งเมตรครึ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเกิดความคิดแวบขึ้นมา แล้วยื่นมือใช้พลังพิเศษเก็บเกี่ยว
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ประสบการณ์เพิ่ม 10 คุณได้รับเขาสัตว์หนามเหล็กระดับห้า คุณภาพบริสุทธิ์ 1 เขา ค่ามลพิษมาร 9 สามารถใช้เป็นวัสดุทำอาวุธระดับสูงได้】
ว้าว! ได้ผลจริงด้วย!
อันหรานมองเขาที่หดเหลือเพียงราวหนึ่งเมตร แล้วหัวเราะจนแทบส่งเสียงเหมือนห่าน
เขานี้ไม่เพียงหดสั้นลง เส้นผ่านศูนย์กลางยังเล็กลงด้วย แม้จะยังถือด้วยมือเดียวไม่ถนัด แต่ก็ไม่เทอะทะเหมือนก่อน
เธอยกขึ้นลองชั่งน้ำหนัก หนักราวสามสิบกว่าจิน น้อยลงจากเดิมยี่สิบกว่าจิน แต่ให้เธอแบกไปด้วยก็ยังเกะกะอยู่ดี
อันหรานจึงใช้สกิลอีกครั้ง
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ประสบการณ์เพิ่ม 10 คุณได้รับเขาสัตว์หนามเหล็กระดับสุดยอด 1 เขา ค่ามลพิษมาร 0 สามารถใช้เป็นวัสดุทำอาวุธชั้นเลิศได้】