“ฉันรู้แค่ว่าอันหรานมีพรสวรรค์ด้านเก็บเกี่ยว ส่วนพ่อของเธอ อันหรูมู่ มีพรสวรรค์ด้านเลียนแบบพ่อลูกแซ่กู้คนนั้น คนหนึ่งเป็นผู้ใช้พลังธาตุทอง อีกคนเป็นผู้ใช้พลังสายฟ้า น่าจะอยู่ระดับเจ็ดกับระดับแปด ส่วนคนอื่นฉันไม่รู้”
สวี่ซิงซิงยื่นนิ้วเรียวงามไปปัดฝุ่นทรายบนไหล่ของหลี่เจียเหวย พลางพูดเสียงเบา “สกิลของพี่สาวฉันค่อนข้างพิเศษ บางทีอาจขโมยพลังพิเศษของคนอื่นได้”
“ขโมยพลังพิเศษของคนอื่น?” หลี่เจียเหวยขมวดคิ้วครุ่นคิด “ฟังดูมีเหตุผล ทรายที่กู่เหล่าปล่อยออกมาเมื่อกลางวันก็ถูกพ่อลูกคู่นั้นดูดซับไป”
เขาหันไปบอกเลขานุการที่อยู่ด้านหลัง “เมื่อกี้ถ้าคุณอยู่ด้วยก็ดีสิ จะได้ใช้วิชาหยั่งรู้ตรวจดูระดับพลังของคนพวกนั้น”
หวงซูพยักหน้ารับเบา ๆ
แต่นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกลับสั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ผลึกพลังงานในร่างเธอก็หายไปเหมือนกัน ทั้งที่เธอไม่ได้ไปไหนเลย ตอนนี้ไม่เพียงผลึกพลังงานจะหายไป แม้แต่วิชาหยั่งรู้ก็ใช้ไม่ได้
ตอนแรกเธอสงสัยว่าสวี่ซิงซิงเป็นคนทำ แต่ตอนนี้...ก็ยังสงสัยอยู่ดี เพราะในยานลอยฟ้ามีแค่เธอกับสวี่ซิงซิง ไม่มีคนที่สาม
ยานลอยฟ้าลำนี้เปิดโล่ป้องกันไว้ตลอด หากมีสิ่งมีชีวิตเข้าใกล้ ต่อให้เป็นแมลงวันตัวเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ก็ส่งสัญญาณเตือนได้
แต่กลับไม่มีสัญญาณเตือนใดดังขึ้น ระดับพลังของเธอกลับร่วงจากขั้นเหนือมนุษย์ช่วงต้นลงไปต่ำกว่าระดับ 10 ในพริบตา
โชคดีที่เธอยังมีอีกสกิลหนึ่ง คือการหยั่งรู้ภัยอันตราย เมื่อใช้แล้วจะรู้ล่วงหน้าถึงเคราะห์หรือโชคในอีก 10 นาทีข้างหน้า ไม่อย่างนั้นเธอคงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้วจริง ๆ