“ถ้าเอาไม้หรือไม้ไผ่มาปูทับเป็นชั้น ๆ แล้วใช้ลูกตาทานตะวันนัยน์ตามารทำให้กลายเป็นหินทุกชั้น แบบนี้ต้องสร้างเกาะขึ้นมาได้แน่”
อันหรานพูดอย่างตื่นเต้นว่า “แค่ไม่รู้ว่าหินลอยฟ้าก้อนนี้รับน้ำหนักได้เท่าไร แล้วจะขับเคลื่อนมันด้วยวิธีไหน ถ้าไม่จำกัดน้ำหนัก แถมยังแก้ปัญหาเรื่องการขับเคลื่อนได้ หินลอยฟ้าก้อนเดียวก็เทียบได้กับสัตว์ลอยฟ้าหนึ่งตัวแล้ว”
อันหรูมู่พยักหน้า “หาวัสดุมาทดลองดูก็ได้”
อันหรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “แต่ฉันมีสัตว์ลอยฟ้าตั้ง 6 ตัวแล้ว จะทำเรื่องนี้เพิ่มก็เปลืองทั้งแรงทั้งเวลา ไม่สู้ขายหินลอยฟ้าแล้วเอาทรัพยากรกลับมาดีกว่า”
ตอนนี้สิ่งที่เธอขาดแคลนที่สุดคือเมล็ดพันธุ์นานาชนิด อีกอย่างก็คืออุปกรณ์พิเศษที่อยู่ในมือของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง
“ตอนนี้อย่าเพิ่งขาย”
อันหรูมู่ปัดดินออกจากมือ “ข้างนอกยังมีคนจากตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองหลวงเฝ้าอยู่ โดยเฉพาะคนแซ่กู่คนนั้น เขาเป็นรองประธานสมาคมผู้มีพลังพิเศษแห่งเมืองหลวง มีอำนาจมาก ถ้าเธอเอาหินลอยฟ้าออกไป พวกนั้นต้องคิดว่าเธอยังมีของแบบนี้อีกแน่”
“ก็จริง” อันหรานพูดอย่างเสียดาย ก่อนเก็บหินลอยฟ้าสองก้อนเข้าไปในมิติ “พรุ่งนี้ให้สมาชิกทีมไปตัดไผ่กันดีกว่า ถ้าขุดรากไผ่กลับมาได้ด้วยก็ยิ่งดี พอเสี่ยวปิงโตขึ้นอีกหน่อย ฉันจะย้ายต้นไม้ทุกชนิดขึ้นไปไว้ข้างบน”
อันหรูมู่เหลือบมองกำไลข้อมือ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ดึกแล้ว รีบกลับกันเถอะ ข้างนอกมีคนเฝ้าอยู่ตั้งเยอะ ในคลังของตึกหมายเลขห้าก็มีวัสดุระดับสูงกองอยู่เต็มไปหมด ระวังจะโดนขโมย”