“ใครกำลังแอบสอดส่อง?”
กู่โซ่วเหรินเอ่ยขึ้นกะทันหัน สายตาคมกริบกวาดมองทุกคน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่อันหรูมู่
อันหรูมู่มองกลับอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร
“ท่านนี้คือผู้อาวุโสใหญ่ของกองทหารเหลยถิงเรา” กู้เหลยเดินไปยืนตรงหน้าอันหรูมู่ ก่อนหันไปพูดกับชายชรา “ถึงพวกคุณจะมาจากเมืองหลวง ก็ช่วยมีมารยาทกันหน่อย”
หลี่เจียเหวยปรายตามองอันหรูมู่ด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วหันไปมองอันหราน “คุณคือพี่สาวของซิงซิงใช่ไหม? พี่น้องสองคนหน้าตาต่างกันมากเลยนะ”
“งั้นเหรอ? ก็เพราะฉันเป็นลูกพ่อฉัน ส่วนเธอเป็นลูกพ่อเธอ ความต่างก็ต้องมีอยู่แล้วสิ”
อันหรานยิ้มถาม “คุณหลี่ สวี่ซิงซิงอยู่ไหน? ทำไมไม่เห็นเธอเลย?”
“ซิงซิงเป็นหวัดนิดหน่อย เลยไม่สะดวกออกมาข้างนอก”
หลี่เจียเหวยเปิดเกราะป้องกันไว้ตลอดเวลา ครอบคลุมทั้งตัวเขาและชายชรากู่ จากนั้นจึงกล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า “พวกเราไม่ได้มาที่นี่ด้วยเจตนาร้าย แค่ได้ข่าวว่าที่นี่มีสัตว์ลอยฟ้าปรากฏตัว เลยแวะมาดูและคุยเรื่องความร่วมมือกัน”
“จะร่วมมือกันยังไง?” อันหรานหยิบลูกหินขึ้นมาคลึงเล่นในมือ
หลี่เจียเหวยเหลือบมองลูกหินแล้วพูดว่า “สัตว์ลอยฟ้ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาของมนุษย์ พวกเราคิดว่าจะนำสัตว์ลอยฟ้าตัวนี้กลับไปเมืองหลวง ส่งให้สถาบันวิจัยศึกษาอย่างละเอียด ผลการวิจัยจะแบ่งปันให้พวกคุณ...”
“พอ!” อันหรานพูดตัดบท “ของของฉัน ทำไมต้องส่งให้พวกคุณเอาไปวิจัยด้วย? อีกอย่าง ฉันก็ไม่สนใจผลการวิจัยของพวกคุณหรอก”
ชายชราผู้ทรงอำนาจสีหน้าเย็นชาลง ก่อนกล่าวเสียงหนักว่า “สาวน้อย สัตว์ลอยฟ้าตัวนี้เป็นของรัฐบาลสหพันธ์ด้วย ไม่ใช่ทรัพย์สินของเธอคนเดียว ที่พวกเรามาเจรจากับเธอดี ๆ ก็เพราะเห็นแก่หลักมนุษยธรรม อยากชดเชยให้เธอบ้าง ถ้ายังดื้อดึง เธอไม่เพียงจะไม่ได้อะไรเลย แต่อาจต้องติดคุกด้วย”