ชายหนุ่มจำต้องเอ่ยขึ้นว่า “นานเฉียว เรื่องภารกิจสำคัญกว่า ถ้าอยากรำลึกความหลัง ไว้ทำภารกิจเสร็จค่อยว่ากัน”
เขากวาดตามองอันหรูมู่กับลูกสาว ก่อนพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “อีกฝ่ายมีทั้งภรรยาและลูกแล้ว คุณยังจะเข้าไปพัวพันด้วยทำไม?”
พอได้ยินคำพูดนั้น นานเฉียวก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที ถ้าอันหรูมู่กับลูกสาวไม่ได้อยู่ตรงนี้ เธอคงพุ่งเข้าไปอัดอีกฝ่ายแล้ว
แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์สาวอ่อนโยนเรียบร้อย เธอจึงอดกลั้นไว้ แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ยังไง? ถ้าไม่มีฉัน พวกคุณก็ทำภารกิจไม่สำเร็จหรือไง?”
สาวผมหยักศกแค่นเสียงในลำคอ แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า “คิดว่าตัวเองสำคัญนักหรือไง ก็แค่ผู้มีพลังสายพละกำลัง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา คุณคงเก็บแก่นผลึกไม่ได้สักชิ้น!”
ความโกรธของนานเฉียวพุ่งสูงขึ้น เธอกำลังจะถกแขนเสื้อขึ้นสู้ จู่ ๆ หยุนเหอก็หยิบเครื่องพ่นสเปรย์ขนาดเล็กออกมา ฉีดใส่เธอสองสามครั้งพร้อมพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ตอนนี้หน้าคุณดูดุเกินไป ระวังจะทำเด็กตกใจ ฉีดยาสงบจิตให้หน่อย จะได้ลดความเดือดลง”
นานเฉียว: ......
เธอปาดละอองน้ำบนใบหน้า พยายามสงบใจ ก่อนหันไปยิ้มให้อันหราน “หรานหราน เมื่อกี้ป้าถูกยัยหมาป่าแก่คนนั้นยั่วโมโห ปกติป้าไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกนะ”
“คุณว่าใครเป็นหมาป่าแก่?” หญิงผมหยักศกโกรธจนหน้าแดงก่ำ
นานเฉียวเลิกคิ้ว “ก็คุณไง จะเป็นใครไปได้อีก?”
“พอได้แล้ว! เลิกเถียงกันสักที อายุปูนนี้แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นสาวแรกรุ่นอยู่อีกหรือไง?” พี่ชายคนโตอย่างหนานเฟิงพูดอย่างหงุดหงิด “นานเฉียว ตกลงจะไปไหม?”
นานเฉียวตอบว่า “พวกคุณไปกันเถอะ ฉันขอถอนตัวจากทีม ตอนนี้ต่างคนต่างทำภารกิจของตัวเอง”