หนึ่งคนกับวิญญาณสามตนเดินสำรวจไปทั่วโดมน้ำแข็งอันกว้างใหญ่
ผีน้อยดีใจจนออกนอกหน้า กระโดดโลดเต้นไปมา ก่อนจะบินออกมาจากหินลอยฟ้าแล้วนั่งบนไหล่อันหราน ฟังเธอคุยกับพี่สาวร่างยักษ์
「มู่หยุน ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?」
อันหรานแอบสำรวจมู่หยุน ก่อนจะถามข้อสงสัยในใจออกมาในที่สุด
มู่หยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า 「จำไม่ได้」
อันหรานไม่ได้ซักต่อ เพียงถอนใจว่า 「อยากไปดูเขตดวงดาวของพวกคุณจริง ๆ」
มู่หยุนหันมามองเธอแล้วถาม 「อยากไปจริง ๆ เหรอ?」
อันหรานพยักหน้า 「อนาคตที่นี่จะถูกน้ำท่วม ถ้ามีโลกที่กว้างใหญ่กว่านี้ ใครจะไม่อยากไปล่ะ?」
มู่หยุนหลุบตาลง 「โลกใบนั้นอาจไม่ได้ดีอย่างที่คุณคิด」
「งั้นเล่าสภาพที่นั่นให้ฟังหน่อยสิ เหมือนที่นี่ไหม?」อันหรานหันไปมองมัน 「มีอากาศไหม? มีทะเลกับผืนดินหรือเปล่า? พวกคุณมีพลังพิเศษด้วยไหม?」
มู่หยุนตอบ 「สภาพแวดล้อมคล้ายที่นี่ แต่ละเผ่าพันธุ์มีความสามารถเฉพาะตัวแตกต่างกันไป...」
ระหว่างที่กำลังคุยกัน จู่ ๆ แสงสว่างก็ปะทุขึ้นจากที่ไกล ๆ แม้จะมีชั้นน้ำแข็งกั้นอยู่ แสงนั้นก็ยังสว่างจ้าอย่างผิดปกติ
「ข้างนอกมีเรื่องแล้ว!」
อันหรานทิ้งคำพูดไว้แล้วพุ่งออกจากโดมน้ำแข็งทันที
แสงจากที่ไกล ๆ ยังคงสว่างไม่จาง คล้ายดอกไม้ไฟที่ปะทุขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
「มีผู้ใช้พลังพิเศษกำลังสู้กัน!」อันหรานสั่งให้เสี่ยวปิงบินไปทางนั้นทันที
เสี่ยวปิงบินเร็วมาก ไม่นานก็เข้าใกล้แหล่งกำเนิดแสง
พออันหรานเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็โกรธจัด