“อุโมงค์กาลเวลา?”
อันหรานรู้สึกได้ทันทีว่าท่าไม่ดี จึงเร่งเสี่ยวปิง “รีบออกไปจากที่นี่!”
มู่หยุนเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาจับจ้องอยู่ที่วังวนสีดำตรงนั้นไม่วางตา
วังวนสีดำขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ภายในมีสายฟ้าฟาดและเสียงฟ้าร้อง ทั้งยังส่งเสียงต่ำประหลาด ราวกับเสียงคำรามของผีจากนรก
ทันใดนั้น มวลน้ำสีดำทะมึนก็พุ่งทะลักออกมาจากวังวนสีดำ ราวกับกระแสน้ำหลากที่เปิดประตูเขื่อน ทั้งเชี่ยวกรากและน่าตื่นตะลึง
ในกระแสน้ำนั้นยังปะปนไปด้วยสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาประหลาดจำนวนมาก
เพียงชั่วพริบตา ทุ่งร้างและป่ากลายพันธุ์ก็ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากพัดทำลาย สัตว์ประหลาดยักษ์นับไม่ถ้วนหมุนคว้างอยู่ท่ามกลางคลื่นน้ำ
อันหรานมองภาพทั้งหมดจากระยะไกล คิ้วขมวดแน่น ก่อนถามมู่หยุน “อุโมงค์นั่นจะคงอยู่ตลอดไปไหม?”
มู่หยุนส่ายหน้า “ไม่หรอก แต่ก็ไม่ได้ปิดลงทันที มันจะคงอยู่ไปเรื่อย ๆ จนกว่าพลังงานจะหมด”
“มิน่าล่ะดาวของเราถึงถูกน้ำท่วม คาดว่าใต้ดินคงมีอุโมงค์แบบนี้เต็มไปหมดสินะ?”
กะด้วยสายตาแล้ว ช่องทางตรงนั้นมีขนาดกว้างกว่าสองร้อยเมตร หากน้ำยังทะลักออกมาไม่หยุด อีกหลายปีให้หลัง...ไม่สิ บางทีอาจไม่ต้องรอหลายปี ดาวทั้งดวงก็คงกลายเป็นโลกแห่งสายน้ำ
เพราะไม่รู้ว่าใต้ดินหรือในมหาสมุทรมีอุโมงค์กาลเวลาแบบนี้อยู่มากมายแค่ไหน
“มีวิธีปิดช่องทางพวกนั้นไหม?” อันหรานถาม
มู่หยุนตอบว่า “มีแค่จอมเวทมิติระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่ทำได้”
“ระดับปรมาจารย์? นี่คือการแบ่งระดับของฝั่งพวกคุณเหรอ?” อันหรานถามอย่างสงสัย