สิ้นเสียงพูด เศษกระบี่ดาราก็แยกออกเป็นสองส่วน
อันหรานหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาลองชั่งดู มันเบากว่าที่คิด หนักราว 600-700 จิน
“พ่อ ใช้พลังธาตุทองทำด้ามจับให้มันหน่อย” อันหรานบอกพ่อ “หนูอยากเอาไปทำอาวุธ”
อันหรูมู่พยักหน้า พลางชี้ไปที่เศษกระบี่ “ถ้าอยากให้ด้ามจับยึดแน่น ต้องเจาะรูตรงนี้อีกสามรู ไม่อย่างนั้นด้ามจะหลุดง่าย”
อันหรานเข้าใจทันที จึงสั่งว่า “เสี่ยวเฮย เจาะตรงนี้สามรู”
เศษกระบี่ปรากฏรูวงกลมสามรูขึ้นมาในทันที
อันหรูมู่หยิบมีดพร้าเหล็กกล้าชั้นเลิศที่คมบิ่นมาเล่มหนึ่ง ใช้วิชาหลอมโลหะดึงธาตุโลหะออกมา แล้วห่อหุ้มปลายกระบี่หักไว้ ให้โลหะแทรกซึมเข้าไปในรูทั้งสาม
จากนั้นเขาดึงโลหะให้ยืดยาวขึ้น หลอมเป็นด้ามจับที่มีลายเถาวัลย์พันเกี่ยวเป็นริ้ว ๆ ช่วยให้จับถนัดมือยิ่งขึ้น
“เรียบร้อยแล้ว” อันหรูมู่ยื่นกระบี่ที่ทำเสร็จให้ลูกสาว “ลองดูว่าใช้ได้ไหม”
อันหรานรับมาโบกสองสามที ก่อนพูดอย่างยินดีว่า “ไม่หนักมาก แต่หนูรู้สึกว่ามีอะไรไม่ค่อยถูกต้อง”
กระบี่สีฟ้าเรืองรองเล่มนี้คมอยู่ไม่น้อย แต่กลับไม่แข็งแกร่งอย่างที่เธอคาดไว้
ถึงอย่างไรก็ชื่อกระบี่ดารา หรือพอแตกเป็นเศษแล้วจะกลายเป็นอาวุธธรรมดาไปแล้ว?
อันหรานไม่ยอมเชื่อ ลองกะความยาวดูราว 1.3 เมตร ค่อนข้างยาว แต่ก็พอรับได้
ส่วนความกว้างนั้นเกินไปหน่อย กว้างถึง 30 เซนติเมตร ทั้งที่เก็บเกี่ยวไปแล้วสองครั้ง
แต่มันเป็นกระบี่สองคม พอฝืนใช้เป็นมีดพร้าได้อยู่
อันหรูมู่ตรวจดูรอบหนึ่งแล้วพูดว่า “วัสดุของกระบี่เล่มนี้ไม่ธรรมดา ดูเหมือนทำจากผลึก แต่ก็คล้ายโลหะบางชนิด ลองใช้พลังจิตทดสอบดูไหม ว่าควบคุมมันได้หรือเปล่า”