อันหรานพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกระบี่ดาราขึ้นมา
เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เธอหยิบหนังผีเสื้อมารเพลิงปฐพีมาสวมทับอีกชั้น แล้วพันศีรษะกับใบหน้าไว้จนมิดชิด
เธอขูดหนังตรงตำแหน่งดวงตาให้บางลงเล็กน้อย แค่พอมองเห็นภาพภายนอกได้ราง ๆ ก็พอ
อันหรานใช้วิชาซ่อนตัว พริบตาเดียวก็ออกจากมิติส่วนตัว ก่อนใช้วิชาย่นปฐพีให้เหลือเพียงก้าวเดียวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ไม่นาน เธอก็เห็นเงาดำมหึมาลอยอยู่กลางอากาศ แผ่ปกคลุมท้องฟ้าราวกับไร้จุดสิ้นสุด กินอาณาเขตไปประมาณ 1,000 เมตร
ดวงตายักษ์เพียงข้างเดียวของมันกว้างถึง 30 เมตร คอยสาดลำแสงกวาดลงมาเป็นระยะ ไม่เพียงทำลายกำแพงสูงของค่าย แต่ยังถล่มตึกดินไปอีกสองหลัง
โชคดีที่ตึกดินทั้งสองหลังถูกทิ้งร้าง ไม่ได้มีใครอาศัยอยู่ สัตว์ลอยฟ้าเสี่ยวปิงจึงไม่ได้รวมพื้นที่นั้นไว้ในเขตคุ้มครอง
อืม ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนอยู่เลย ดูเหมือนในตึกหมายเลขหนึ่งจะมีคนกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ เป็นประธานกู่กับหลี่เจียเหวยและคนอื่น ๆ
อันหรานเหลือบมองแวบเดียวก็ไม่สนใจอีก เธอมุ่งหน้าเข้าใกล้สัตว์ยักษ์อย่างสุดกำลัง แล้วใช้วิชาเก็บเกี่ยว:
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่ม 50 แต้ม คุณได้รับผลึกมารของสัตว์มารตาเดียว ขั้นกำเนิดฟ้าระยะแรก 1 เม็ด ค่ามลพิษมาร 112543......】
ผลึกมารขนาดใหญ่เท่าบ้านหลังหนึ่งเพิ่งถูกเก็บเกี่ยวออกมา ก็ถูกเสี่ยวเฮยเก็บไปทันที เร็วจนอันหรานมองไม่ทันด้วยซ้ำ
ทันใดนั้น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งกระแทกเข้ามาทางนี้ แม้อันหรานจะหลบเข้าไปในมิติส่วนตัวได้ทันเวลา แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าศีรษะอื้ออึงไปหมด ร่างกายราวกับถูกบิดขยี้ด้วยบางสิ่ง เจ็บปวดแสนสาหัส