โซ่วโหวเหลือบมองไปแวบหนึ่งก็สะดุ้ง รีบพรางตัวแล้วตะโกนลั่นว่า “หนีเร็ว!”
เงาดำเหล่านั้นดูราวกับภูตผีตัวสูงใหญ่และประหลาด มองผ่าน ๆ คล้ายปีศาจต้นไม้ที่มีไอหมอกดำแผ่ออกมาทั่วร่าง พวกมันพุ่งเข้าใส่สมาชิกทีมด้วยความเร็วสูง
“ผี!” สมาชิกทีมหลายคนร้องลั่นด้วยความตกใจ ก่อนจะพุ่งพรวดไปยังประตูตึกดินหมายเลขห้า
แต่เงาดำไล่ตามมาติด ๆ กรงเล็บแหลมคมราวกับกิ่งไม้แห้งตวัดฟัน ฉีกเสื้อด้านหลังของสมาชิกทีมสองคนจนขาด เลือดสาดกระเซ็น
คนที่เหลือรีบใช้สกิลโจมตีเงาดำ ธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดินผลัดกันถาโถมใส่ แม้จะทำให้พวกมันชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็เท่านั้น
โซ่วโหวยกมีดพร้าคมกริบขึ้น ฟันใส่เงาดำตัวหนึ่งอย่างแรง
เงาดำถูกฟันแยกเป็นสองซีก แต่ไม่นานก็กลับมารวมกันอีกครั้งราวกับควัน ก่อนจะตวัดกรงเล็บใส่ใบหน้าของโซ่วโหว
โซ่วโหวรีบหลบ แต่ใบหน้าก็ยังถูกกรงเล็บกรีดจนเป็นแผลเลือดอาบ
ใครบางคนร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว “ช่วยด้วย! พวกมันเป็นผี! ใครก็ได้มาช่วยที!”
ผู้คนในตึกได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ จึงพากันวิ่งออกมาดู
อันหรานพุ่งนำหน้าไปก่อน ก้าวเดียวก็วูบไปถึงประตูใหญ่ แล้วชะงักด้วยความตกใจกับภาพตรงหน้า
สัตว์ประหลาดสีดำเหล่านี้เหมือนเศษผ้าขาด ๆ ที่ปลิวห้อยอยู่กลางลม ยามเคลื่อนไหวจะลากหมอกดำเป็นทาง กรงเล็บมือที่เหมือนกิ่งไม้แห้งมีเล็บแหลมวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ พวกมันกำลังจับโซ่วโหวกับสมาชิกทีมอีกคนไว้ พร้อมอ้าปากกว้างน่าสยดสยองหมายจะกัด
เธอเคลื่อนย้ายพริบตาไปตรงหน้าเงาดำอย่างรวดเร็ว คมลมจำนวนนับไม่ถ้วนกวาดออกไป ตัดกรงเล็บของพวกมันขาดทันที