อันหรานใช้วิชาควบคุมลมเหาะลงไปด้านล่าง หยิบลูกตาของทานตะวันนัยน์ตามารออกมา แล้วทำให้บริเวณใต้กำแพงด้านเหนือกลายเป็นหินทั้งหมด เพื่อเสริมความมั่นคงให้กำแพงสูง
ผ่านม่านหมอกดำหนาทึบ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในหลุมลึกมืดสนิท
ตอนนั้นเอง นานเฉียวก็โผล่หน้าออกมาจากหลังกำแพงสูง ถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวหราน เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้?”
อันหรานรีบเก็บลูกตากลับ แล้วชี้ลงไปด้านล่าง “เหมือนข้างในจะมีอะไรขยับอยู่ ฉันว่าจะลงไปดูหน่อย”
“ฉันไปด้วย” นานเฉียวก้าวออกจากกำแพงสูง ลอยตัวอยู่กลางอากาศ แล้วยื่นมือมาหาเธอ “มา ฉันจะจับเธอไว้”
อันหรานส่ายหน้า “ไม่ต้อง ฉันไปเองได้” พูดจบก็ทิ้งตัวดิ่งลงไปทันที
นานเฉียวตามมาติด ๆ ก่อนถามเสียงเบาว่า “เสี่ยวหราน ถ้าคำทำนายเป็นเรื่องจริง เธอคิดจะทำยังไง?”
อันหรานยิ้ม “ก็ต้องพยายามเอาชีวิตรอดสิ”
นานเฉียวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอีกว่า “แล้วเธอเต็มใจร่วมมือกับตระกูลนานไหม? เราจะจัดหาทุกอย่างที่เธอต้องการให้ เธอพาพวกเราไปล่าทานตะวันนัยน์ตามาร”
อันหรานคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ฉันพาพวกคุณไปล่าทานตะวันนัยน์ตามารได้ แต่ฉันต้องการร่างของมันทั้งตัว ส่วนแก่นผลึก พวกคุณเอาไปได้แค่หนึ่งในสาม”
“หนึ่งในสาม?” นานเฉียวไม่เข้าใจ
อันหรานอธิบายว่า “ล่าได้สามตัว พวกคุณก็เอาแก่นผลึกไปได้แค่หนึ่งก้อน แล้วก็ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันรับปากช่วยพวกคุณแค่สามครั้ง”
พูดตามตรง เธอกับนานเฉียวไม่ได้สนิทกันนัก ที่ยอมรับปากก็เพราะตระกูลนานเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอันดับสองในสหพันธ์