“ลุงไป๋ ไว้คุยกันทีหลังนะ ฉันออกไปดูก่อน”
อันหรานวางสาย แล้วรีบลงไปชั้นล่าง
มองไปแต่ไกลก็เห็นกู้เส้าชวนกับคนอีกสี่ห้าสิบคนเดินเข้ามาในโรงอาหารของตึกหมายเลขห้าอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร
ตอนนั้นมีสมาชิกหลายคนกำลังกินข้าวอยู่ พอเห็นหัวหน้ากลับมาพร้อมคนจำนวนมาก ก็รีบบอกพี่สาวในโรงอาหารให้ตักอาหารมาให้พวกเขาก่อน
เฒ่ากู้หนวดเครารุงรัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดป้องกันที่สวมอยู่ก็สกปรกมอมแมม
กู้เส้าชวนเองก็ไม่ต่างกัน แต่ยังดูมีชีวิตชีวา ดวงตาเป็นประกาย เขาหยิบซาลาเปาไส้ผักขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย
พอเห็นอันหราน เขาก็กวักมือเรียก “อันหราน มานี่สิ”
อันหรานเดินเข้าไป มองพ่อลูกคู่นี้ “หัวหน้าทีม ทำไมพวกคุณถึงอยู่ข้างนอกนานขนาดนี้?”
“พวกเราเจอหลุมยุบลึก ๆ หลายหลุมในป่าทึบ ขากลับก็ต้องอ้อมไปไกลอีก”
กู้เส้าชวนพูดพลางยิ้ม “ฉันจับสัตว์พาหนะมาได้ตัวหนึ่ง ผูกไว้ข้างนอก เดี๋ยวเธอไปดูสิ”
เพื่อจับสัตว์ประหลาดบินได้ตัวนี้ เขาถึงกับไล่ตามไปไกลกว่าสองร้อยลี้ โชคดีที่จับมันได้ในที่สุด แล้วยังใช้ความสามารถในการฟังของหูสัตว์เจรจาจนตกลงกันได้
กู้เส้าชวนกลืนซาลาเปาลงไปสองสามคำ ก่อนปลดเป้หนักอึ้งจากไหล่แล้วยื่นให้ “ข้างในมีแก่นผลึก เอาไปให้หมดเลย”
อันหรานรับเป้มา แล้วเห็นแก่นผลึกใสวาวเต็มไปหมด ส่วนใหญ่เป็นแก่นผลึกของสัตว์กลายพันธุ์ระดับห้าถึงเจ็ด มีแก่นผลึกจากพืชอยู่บ้าง รวมแล้วหลายสิบเม็ด
“ให้ฉันหมดเลยเหรอ? แล้วคุณไม่เก็บไว้เองหรือไง?” อันหรานถามอย่างประหลาดใจ