อันหรูมู่พยักหน้า ใช้ทักษะเลียนแบบทักษะเก็บเกี่ยว แล้วเริ่มเก็บเกี่ยวผลึกไข่เล็ก ๆ ของทานตะวันนัยน์ตามารกองนั้น
ครู่ต่อมา อันหรานใช้เนตรตรวจสอบกับเขา:
【ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม ค่าประสบการณ์เพิ่ม 10 ตรวจสอบคุณสมบัติเป้าหมาย: อันหรูมู่ อายุกระดูก 43 ปี ร่างกาย 226 พละกำลัง 135 ความว่องไว 137 พลังชีวิตและจิตใจ 1329 ผู้มีพลังพิเศษกำเนิดภายหลังขั้นต้น
ทักษะ 1: เลียนแบบ LV4 ทักษะ 2: วูบพริบ LV1 ทักษะ 3: เผาผลาญวิญญาณ LV0.....】
คุณสมบัติด้านต่าง ๆ ของพ่อก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ทั้งที่ช่วงนี้ไม่ได้ดูดซับแก่นผลึกเลย
การเพิ่มขึ้นนี้น่าจะเป็นเพราะกินวัตถุดิบระดับสูงทุกวัน
จู่ ๆ อันหรานก็เกิดความคิดขึ้นมา ถ้าเก็บเกี่ยวเนื้อของทานตะวันนัยน์ตามารออกมา แล้วส่งให้โรงอาหารทำเป็นอาหารเลิศรส ก็น่าจะช่วยเพิ่มระดับของผู้มีพลังพิเศษได้อย่างรวดเร็วสินะ?
อืม พรุ่งนี้จะพาพ่อออกไปล่าทานตะวันนัยน์ตามาร ตอนนี้พวกมันมีระดับสูงที่สุด แถมคนอื่นก็ฆ่าไม่ได้ พอดีเลย จะได้เป็นประโยชน์กับตัวเอง
“หนูน้อย จะพานานเฉียวไปล่าทานตะวันนัยน์ตามารจริง ๆ เหรอ?” อันหรูมู่ถาม
อันหรานตอบว่า “ถ้าไม่พาไป พวกเขาก็จะตามติดอยู่ตลอด แบบนั้นเราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แถมหนูต้องให้นานเฉียวช่วยหาอุปกรณ์พิเศษกับยาล่องหนให้ด้วย”
พอนึกถึงยาล่องหน เธอก็นึกถึงเนื้อปลาหมึกระดับแปดที่กินทุกวัน
โอกาสแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์นี่มันหลุมพรางชัด ๆ เธอกินมาตั้งนาน แต่กลับไม่ตื่นพลังล่องหนสักที
“พ่อ ดูดซับแก่นผลึกพวกนี้ด้วยสิ เป็นพวกที่ช่วยให้ตื่นพรสวรรค์กับทักษะ ถึงโอกาสจะน้อย แต่ถ้าตื่นขึ้นมาก็ถือว่าคุ้ม”