เขตเมืองชั้นนอก อันหรานกับพ่อกำลังเตรียมตัวออกจากที่นี่ ชายร่างผอมแห้งในลานบ้านวิ่งเข้ามาราวกับคนเสียสติ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าสองพ่อลูก โขกศีรษะอย่างแรง
“ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต! ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต!”
อันหรานก้มมอง เห็นใบหน้าเขาเปื้อนเลือด หน้าผากบวมช้ำจนแทบเหมือนดาวอายุวัฒนะ
ลูกสองคนของเขาก็วิ่งตามมา คุกเข่าตรงหน้าเธอแล้วโขกศีรษะไม่หยุด
เด็กหญิงดูอายุแค่เจ็ดแปดขวบ ใบหน้ามีรอยฟกช้ำเขียวม่วงเต็มไปหมด แต่ยังพอมองออกว่าเป็นเด็กหน้าตาสะสวย
“น่าสงสารจริง ๆ” นานเฉียวเดินเข้ามา โยนยารักษาระดับสูงขวดหนึ่งให้ทันที “ดื่มนี่ซะ”
ขวดยาตกลงในอ้อมแขนเด็กหญิง เธอส่งเสียงอืออาอยู่สองครั้ง กอดขวดยาไว้แล้วก้มคำนับนานเฉียว จากนั้นก็ยื่นให้พ่อ “อา อาอา...”
“ที่แท้ก็เป็นใบ้ตัวน้อยนี่เอง” นานเฉียวถอนหายใจ “โรคนี้รักษายากนะ”
“น้องสาวผมไม่ได้เป็นใบ้ครับ เธอแค่ตกใจจนเป็นแบบนี้” เด็กชายอธิบาย แล้วโขกศีรษะให้นานเฉียว “ขอบคุณคุณย่าที่ให้ยาครับ”
“คุณย่า?” นานเฉียวรู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา สีหน้าตกตะลึงพลางชี้จมูกตัวเอง “ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เด็กชายตกใจจนพูดติดอ่าง รีบอธิบาย “คะ...คุณเป็นแม่ของผู้มีพระคุณ ผะ...ผมก็เลยต้องเรียกคุณย่า...”
พอได้ยินแบบนั้น นานเฉียวก็หัวเราะออกมา “ถึงอย่างนั้นก็เรียกฉันว่าคุณย่าไม่ได้หรอก ลูกสาวฉันเพิ่งอายุสิบแปด จะไปมีลูกชายโตขนาดเธอได้ยังไง”
อันหราน: ......
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปในบ้านมืดสนิทของเด็กชาย วางหมั่นโถวไส้ผักลูกใหญ่ไว้สิบกว่าลูก แล้วหยิบฟักทองลูกหนึ่งออกมา