“ได้มาจากสัตว์ประหลาดในทะเล แล้วให้ผู้มีพรสวรรค์ด้านมิตินำไปทำขึ้นมา”
เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ความลับอะไร ไห่เสวียผิงจึงพูดไปตามตรง
“สัตว์ประหลาดในทะเลเหรอ? หน้าตาเป็นยังไง?” อันหรานถามต่อ
ไห่เสวียผิงตอบว่า “เป็นสัตว์ประหลาดที่หน้าตาคล้ายปลากระเบน หินนี่ทำมาจากกระดูกของพวกมันที่ผ่านการบดแล้ว ยังมีรูปทรงอื่นด้วย แต่ไม่มีแบบไหนจุได้มากเท่าทรงกลม”
อันหรานมองเขาแวบหนึ่ง “คุณนี่รู้เยอะจริง ๆ” แถมยังรู้จักดูสถานการณ์อีก แบบนี้เธอก็ลงมือไม่ถนัดแล้วสิ จะทำยังไงดีล่ะ?
ทันใดนั้น รถลอยฟ้าหลายคันก็พุ่งเข้ามาจากรอบด้าน
นานเฉียวยื่นหน้าออกมาจากรถคันหนึ่ง “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าพวกคุณต้องแอบหนี โชคดีที่ไม่ได้ยืนรออย่างโง่ ๆ”
เธอกระโดดลงจากรถ กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วถามว่า “มีใครรังแกเธอหรือเปล่า?”
อันหรานพยักหน้า “คนพวกนี้เข้ามาก็ลงมือกับหนูกับพ่อเลย พวกเราจำเป็นต้องโต้กลับ สุดท้ายพวกเขายังข่มขู่อีกว่าใช้นามสกุลไห่”
พอได้ยินดังนั้น นานเฉียวก็เดือดขึ้นมาทันที เธอเตะไห่เสวียผิง “ใช้นามสกุลไห่แล้ววิเศษนักหรือไง? กล้ารังแกคนของฉัน แกอยากตายหรือไง!”
ไห่เสวียผิงถูกเตะกระเด็นไปไกล กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งทันที
ขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งออกมาจากรถลอยฟ้าอย่างรวดเร็ว เขารับไห่เสวียผิงไว้ได้ทัน แล้วรีบกรอกยารักษาขวดหนึ่งเข้าปากอีกฝ่าย
หลังจากส่งไห่เสวียผิงให้คนในตระกูลที่ตามมาติด ๆ ชายวัยกลางคนก็หันไปมองนานเฉียว แววตาวาบคมกริบ “คุณหนูใหญ่ตระกูลนาน เรื่องยังไม่กระจ่างก็ทำร้ายคน แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ?”