“เจ้าตัวเล็ก แกแอบขโมยหินมิติของฉันไปใช่ไหม?”
อันหรานแตะปลายเท้าแล้วทะยานขึ้นไปบนหลังของสัตว์ลอยฟ้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าพื้นที่แผ่นหลังของมันกว้างกว่าที่เธอกะด้วยสายตาไว้มาก
“พ่อคิดว่าหลังของสัตว์ลอยฟ้าตัวนี้กว้างแค่ไหน?” อันหรานถามพ่อ
อันหรูมู่มองอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าไม่นับปีก ก็น่าจะหกถึงเจ็ดเมตร”
“ผิดแล้ว แผ่นหลังของมันต้องยาวเกินสิบเมตรแน่” เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง อันหรานจึงหยิบปีกขนาดยักษ์ของผีเสื้อมารเพลิงปฐพีออกมาจากมิติของเสี่ยวเฮย แล้ววางแผ่ลงบนหลังของสัตว์ลอยฟ้า
ปรากฏว่าเอาปีกทั้งสองข้างมาต่อกันแล้วยังวางได้ไม่เต็มแผ่นหลังของสัตว์ลอยฟ้า
“เอ๊ะ? หลังของสัตว์ลอยฟ้าใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้อีก” อันหรานตกตะลึง ถึงกับคิดจะเอาบ้านไม้ไปวางไว้บนหลังของมัน
อันหรูมู่ก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของสัตว์ลอยฟ้า ยืนบนกระดองที่ราบเรียบราวกับเหยียบพื้นเต่าซึ่งทั้งแข็งและมั่นคง
“พื้นที่บนหลังมันใหญ่กว่าที่เห็นจากภายนอกมากจริง ๆ” อันหรูมู่เดินดูรอบ ๆ แล้วพูดอย่างมั่นใจ “คงมีพื้นที่มากกว่าร้อยตารางเมตร”
อันหรานกระโดดไปมาบนกระดองอีกสองสามครั้ง แต่มันกลับไม่ไหวติง มั่นคงเหมือนยืนอยู่บนพื้นดิน แม้แต่จังหวะกระพือปีกของสัตว์ลอยฟ้าก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“พ่อ หนูรู้สึกว่าถ้าสัตว์ลอยฟ้าโตขึ้นอีก มันก็จะกลายเป็นเกาะลอยฟ้าได้เลย” อันหรานพูดอย่างตื่นเต้น
อันหรูมู่พยักหน้า “ก็เป็นไปได้”
“ฮิ ๆ ตอนนี้หนูมีอยู่ห้าตัว ต่อไปก็จะมีเกาะลอยฟ้าห้าเกาะ”