“หัวหน้าทีม! มีคนลอบโจมตีจากข้างนอก!”
สมาชิกทีมคนหนึ่งวิ่งสะเปะสะปะเข้ามา “ข้างนอกตึกดินมีภาพลวงตา เมื่อกี้ถูกหัวหน้าทีมอันทำลายไปแล้ว...”
“อะไรนะ?” อันหรูมู่ใช้ทักษะวูบพริบออกไปทันที ก็เห็นลูกสาวกำลังเดินมาทางนี้ มือข้างละข้างจับเงาร่างเลือนรางเอาไว้
“เกิดอะไรขึ้น?” เขากวาดตามองรอบด้าน
อันหรานตอบ “ฉันจับร่างปรสิตได้สองตัว เดี๋ยวให้เสี่ยวเย่าชำระล้างก่อน”
พูดจบ เธอก็รีบเดินเข้าห้องแล้วปล่อยเสี่ยวเย่าออกมาจากมิติ
เสี่ยวเย่ากะพริบตา แสงเจิดจ้าสองกลุ่มพลันระเบิดออกจากทั่วร่าง ห่อหุ้มเงาสีเทาอมฟ้าที่บิดดิ้นไม่หยุดทั้งสองสายเอาไว้
อันหรานประหลาดใจ “เอ๊ะ? เสี่ยวเย่าฉลาดจัง รู้จักใช้แสงห่อหุ้มวิญญาณชั่วร้ายแล้วเหรอ?”
เสี่ยวเย่าแยกเขี้ยวยิ้ม ราวกับกำลังหัวเราะ
“เดี๋ยวให้แกกินแก่นผลึก” ตอนนี้เธอไม่กล้าวอกแวก กลัววิญญาณชั่วร้ายทั้งสองจะหนีไป
ไม่นาน ร่างจิตสีเทาอมฟ้าในมือก็สงบนิ่ง รูปร่างทั้งหมดบริสุทธิ์ขึ้นอย่างยิ่ง กลายเป็นสีฟ้าใสราวกับผลึก
อันหรานคิดเพียงชั่ววูบ ก็ฉีกส่วนหนึ่งออกมาดูดซับทันที
พลังชีวิตและจิตใจของเธอพุ่งสูงขึ้นทันตาเห็น
สมกับเป็นร่างจิตของขั้นกำเนิดภายหลัง แข็งแกร่งกว่าพวกขั้นต่ำพวกนั้นมาก
อันหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไม่ให้พ่อใช้ทักษะเผาผลาญวิญญาณ แต่ดูดซับร่างจิตทั้งสองสายโดยตรง
อย่างไรเสียเธอก็มีภูมิคุ้มกันต่อการถูกปรสิต ดูดซับไปคงไม่มีปัญหา
ไม่นาน ร่างจิตสีครามเข้มทั้งสองสายก็หายไป พลังชีวิตและจิตใจของเธอเพิ่มขึ้นฉับพลันจนเกิน 5,000 แต้ม
อันหรานถอนหายใจโล่งอก เก็บเสี่ยวเย่าเข้ามิติ แล้วพูดกับพ่อที่ยืนตาค้างว่า “คราวนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องจัดการกับพวกปรสิตยังไง”