“เป็นไผ่สีม่วงชนิดหนึ่ง ก่อนหน้านี้พวกเราเรียกมันว่าไผ่หน้าคนกลายพันธุ์ ขึ้นอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ต่อมาสหพันธ์ออกคำสั่งให้โค่นและทำลายจนหมด ตอนนี้หาแทบไม่ได้แล้ว”
ไป๋จิ่งเฉิงถอนหายใจ “ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงขึ้นบัญชีไผ่กลายพันธุ์เป็นของต้องห้าม เมื่อก่อนพวกเราใช้มันทำกล่องข้าวกัน แค่ใส่อาหารลงไป ก็ช่วยชำระล้างพลังมารได้ส่วนหนึ่งโดยอัตโนมัติ”
อันหรานขมวดคิ้วแล้วถามต่อ “งั้นคุณรู้ไหมว่าไผ่กลายพันธุ์ชนิดนั้นขึ้นอยู่ที่ไหน?”
ไป๋จิ่งเฉิงพยักหน้า “อยู่ที่เทือกเขาฉยงหลิ่ง ตอนหนุ่ม ๆ ผมเคยไปที่นั่นหลายครั้ง เคยตัดไผ่ชนิดนั้นด้วย แต่พอไปอีกครั้งก็ไม่เหลือแล้ว ทั้งภูเขาถูกคนขุดเกลี้ยง แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่มี ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านหมด”
“ใครว่างขนาดนั้น?” อันหรานอดบ่นไม่ได้ “หรือไผ่ชนิดนั้นจะข่มคนระดับสูงบางคนในสหพันธ์ได้?”
ไป๋จิ่งเฉิงยิ้มบาง ๆ “อาจจะใช่ก็ได้ เดี๋ยวนี้คำพูดและการกระทำของคนในสหพันธ์แปลกประหลาดมาก มักออกกฎหมายที่สร้างความเดือดร้อนให้ประชาชน ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร”
อันหรานไม่ได้พูดอะไร เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “คุณไป๋ ฉันอยากไปเทือกเขาฉยงหลิ่งสักครั้ง ลองหาดูว่ามีไผ่ชนิดนั้นอยู่ไหม”
“ได้เลย ผมบอกทางให้” ไป๋จิ่งเฉิงรับปากทันที
อันหรานพยักหน้า หยิบน้ำคั้นจากเถามันเทศกลายพันธุ์ระดับเริ่มต้นของขั้นเหนือมนุษย์ออกมาหนึ่งชาม แล้วหยิบเนื้อสัตว์มารตาเดียวชั้นเลิศหนัก 50 ชั่งออกมา วางไว้บนโต๊ะข้างไป๋จิ่งเฉิง “คุณไป๋ เอานี่ไปนะ หวังว่าคุณจะหายไว ๆ”