ค่ายหมายเลข 98 ทุกคนพากันล้อมสัตว์ลอยฟ้า มองมันด้วยความอัศจรรย์ใจ
“......หัวหน้าทีมอันเก่งจริง ๆ ออกไปแค่รอบเดียวก็พาปลากระเบนตัวใหญ่ขนาดนี้กลับมาได้ แถมข้างบนยังมีโดมแก้วด้วย ข้างในอยู่ได้ใช่ไหม?”
“โดมแก้วอะไร นั่นโดมน้ำแข็งต่างหาก......”
จางเสี่ยวลู่เบียดเข้าไปข้างหน้า เงยหน้าถาม “ผีเสื้อตัวใหญ่ ให้หนูขึ้นไปได้ไหม?”
สัตว์ลอยฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนบินขึ้นไปข้างบนเล็กน้อย ท่าทีปฏิเสธชัดเจนเสียจนไม่ต้องแปลความ
หลายคนหัวเราะ “มันไม่อยากให้เธอขึ้นไปหรอก”
จางเสี่ยวลู่ทำปากยื่น รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย
ซานชีถาม “เสี่ยวลู่ มันพูดว่าอะไร?”
“ผีเสื้อตัวใหญ่บอกว่ามันฟังแค่พี่อันกับลุงอัน ไม่อยากฟังคนอื่น” จางเสี่ยวลู่ก้มหน้าพูดอย่างหงอย ๆ
ซ่านเลี่ยงพูดอย่างได้ใจ “เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่ามันต้องเป็นสัตว์เลี้ยงของหรานหราน พวกเธออย่ามายืนล้อมกันอยู่ตรงนี้เลย ระวังมันโปรยลูกเห็บใส่อีก”
สิ้นเสียง ลูกเห็บก็เทกระหน่ำลงมา ทุกคนแตกฮือวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น
ภายในตึกดินหมายเลขห้า อันหรานหยดน้ำยาแก้การกลายเป็นหินลงบนแขนขาทั้งสี่ของฉู่เหยียน เฝ้ามองร่างของเขาค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม
“มหัศจรรย์จริง ๆ” นานเฉียวที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อุทานอย่างตกตะลึง “เสี่ยวหรานหราน ของเหลวสีทองนี่ได้มาจากไหน?”
อันหรานตอบ “ในตัวทานตะวันนัยน์ตามารมีสารต้านฤทธิ์แบบนี้อยู่ แยกมันออกมาก็ใช้ได้แล้ว”
“แยกออกมาเหรอ? ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ” นานเฉียวมองอันหรานตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไม่กลัวโดนทำให้กลายเป็นหินหรือไง?”
เธอเห็นกับตาว่าอันหรูมู่อุ้มอันหรานบินขึ้นไปบนหัวของทานตะวันนัยน์ตามาร