สัตว์ลอยฟ้าส่งเสียงฮ่อ ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่น่าเสียดายที่อันหรานฟังไม่เข้าใจ
เธอยัดฟักทองกับแก่นผลึกเข้าไปอีกครั้ง แล้วตบหัวมันเบา ๆ “พาฉันไปหาทานตะวันนัยน์ตามารสิ แกชอบกินขนมชิ้นเล็ก ๆ ไม่ใช่เหรอ คราวนี้ฉันจะเก็บเนื้อทานตะวันนัยน์ตามารมาทำเสบียงให้แก”
สิ้นเสียง สัตว์ลอยฟ้าก็พุ่งฉิวไปยังทิศทางหนึ่งทันที
ถ้าอันหรานไม่ไหวตัวทัน เคลื่อนย้ายพริบตาเข้าไปในเกราะน้ำแข็ง เธอคงถูกเหวี่ยงกระเด็นไปแล้ว
“ตกใจหมดเลย” อันหรานหยิบม้านั่งสองตัวออกมา ตัวหนึ่งให้พ่อ อีกตัวเธอนั่งเอง “ดีนะที่มันบินไปข้างหน้าอย่างเดียว ถ้าดิ่งลงมา พวกเราคงถูกเหวี่ยงกระเด็นไปแล้ว”
อันหรูมู่กำลังสำรวจเกราะน้ำแข็ง เห็นชัด ๆ ว่าวางไว้เฉย ๆ แต่มันกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับมีแรงดูดบางอย่างจากแผ่นหลังของสัตว์ลอยฟ้า ดูดเกราะน้ำแข็งให้ติดแน่นอยู่บนกระดอง
แต่ของชิ้นนี้ก็เป็นสิ่งที่มันปล่อยออกมาเอง ควบคุมได้ก็เป็นเรื่องปกติ
“ข้างนอกเหมือนจะมีทานตะวันนัยน์ตามารอยู่ตัวหนึ่งนะ”
อันหรานมองผ่านชั้นน้ำแข็ง เห็นสัตว์ประหลาดหนวดขนาดยักษ์ราง ๆ จึงอดตกใจไม่ได้ “เสี่ยวปิงหาเจอจริง ๆ ด้วย”
สัตว์ลอยฟ้าหยุดลง ดวงตาคู่หนึ่งกลอกมามองด้านหลัง แล้วกะพริบปริบ ๆ ให้อันหรานไม่หยุด
“พ่อ พาเสี่ยวปิงไปเดินเล่นแถวอื่นก่อนนะ หนูจะไปจัดการทานตะวันนัยน์ตามารตัวนั้น” อันหรานใช้วิชาควบคุมลมบินขึ้นไปกลางอากาศ
“ก็ดี ระวังตัวด้วย” อันหรูมู่เดินออกจากเกราะน้ำแข็งแล้วตบปีกเนื้อของสัตว์ลอยฟ้า “เจ้าตัวเล็ก พวกเราไปเดินเล่นที่อื่นกันก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมารับหนูน้อย”