“รีบหลบไป!”
เสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง นานเฉียวพุ่งทะยานกลางอากาศอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็เข้ามาขวางหน้าอันหรูมู่กับอันหรานไว้ แล้วฟันดาบยาวในมือลงใส่ผีเสื้อมารเพลิงปฐพีอย่างแรง
ฉัวะ!
ปีกใหญ่ของผีเสื้อถูกฟันจนเกิดรอยแผลยาว ร่างของมันโงนเงนอย่างรุนแรง ก่อนพ่นควันสีสันฉูดฉาดกลุ่มหนึ่งใส่นานเฉียว
“ควันมีพิษ!” อันหรานคว้าตัวนานเฉียวไว้ แล้วเหวี่ยงเธอออกไปสุดแรง ก่อนพาพ่อของตัวเองเคลื่อนย้ายพริบตาไปอีกด้าน
นานเฉียวถูกเหวี่ยงจนตีลังกากลางอากาศหลายตลบ กว่าจะพ้นวงล้อมของควันพิษไปได้อย่างหวุดหวิด
พอตั้งหลักได้ เธอก็ยิ้มให้อันหราน “เด็กดี ป้าติดหนี้ชีวิตหนูไว้ ต่อไปป้าจะปกป้องหนูเอง จะรักหนูเหมือนแม่ของหนูเลย”
เปลือกตาอันหรานกระตุกยิก เธอเหลือบมองพ่อ
เดาว่าคนที่นานเฉียวอยากปกป้องคงเป็นพ่อมากกว่า
อันหรูมู่กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “นานเฉียว ฉันไม่มีทางแต่งเข้าตระกูลนาน เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ไม่แต่ง ตอนนี้ก็ไม่แต่ง ลูกสาวฉันไม่ต้องให้เธอมาปกป้อง”
อันหราน: ……
เธอมองไปทางนานเฉียว ก็เห็นอีกฝ่ายยิ้มแฉ่ง “ฉันก็ไม่ได้บอกให้คุณแต่งเข้าบ้านฉันสักหน่อย ฉันแต่งกับคุณเองไม่ได้หรือไง? เสี่ยวหรานหรานยังเด็ก ต้องมีแม่คอยดูแล”
อันหรานตะลึง ลูกตากลอกไปมาไม่หยุด สลับมองพ่อกับนานเฉียว
เมื่อกี้สองคนนั้นคุยอะไรกันบนรถ? แค่ไม่กี่สิบนาทีก็ตกลงเรื่องแต่งงานกันแล้วเหรอ? ทำไมเธอไม่ได้ยินล่ะ?
อันหรูมู่พูดเสียงเย็น “ยังไงก็ไม่ได้ ฉันไม่ชอบใช้ภรรยาร่วมกับคนอื่น”
อะไรนะ? ลูกตาของอันหรานแทบถลนออกมา
เธอรีบเหลือบมองหยุนเหอแวบหนึ่ง แล้วรีบหันกลับมา รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า