“ลงไปดูกัน” อันหรานเหยียบเบรกทันที ก่อนลงจากรถพร้อมพ่อและนานเฉียว
ไม่ไกลนักเบื้องหน้ามีหนวดหลายเส้นแทงทะลุพื้นดินโผล่ขึ้นมาจริง ๆ
ถนนที่พังยับเยินอยู่แล้วถูกยกกระชากขึ้นมาโดยตรง เศษหินกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตร
“ทานตะวันนัยน์ตามารอีกแล้ว!” ของพรรค์นี้ชุกชุมจริง ๆ ในระยะร้อยลี้กลับมีโผล่มาหลายตัว
นานเฉียวมองเธอ “เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าทานตะวันนัยน์ตามารเหรอ?”
อันหรานพยักหน้า “ในอินเทอร์เน็ตเรียกกันแบบนี้หมด”
“ก่อนมันจะโผล่ขึ้นมา รีบอ้อมไปทางอื่นกันเถอะ” หยุนเหอที่ลอยอยู่กลางอากาศเตือนทุกคน
อันหรูมู่พูดว่า “นานเฉียว พวกคุณไปก่อนเลย ฉันกับหนูน้อยยังมีธุระอย่างอื่น ไม่ไปด้วยกันแล้ว”
นานเฉียวแปลกใจ “พวกคุณมีธุระอะไร? คงไม่ได้คิดจะล่าสัตว์ประหลาดตัวนี้หรอกนะ?”
“เรื่องนี้ไม่ต้องสนใจ รีบไปเถอะ ฉันกับหนูน้อยมีธุระจริง ๆ” อันหรูมู่เสริมอีกประโยค “พอถึงฐานที่มั่นแล้วค่อยติดต่อกัน”
เขากับลูกสาวออกมาเพื่อล่าทานตะวันนัยน์ตามารโดยเฉพาะ ถ้านานเฉียวกับหยุนเหออยู่ด้วยคงเกะกะสายตาจริง ๆ
นานเฉียวขมวดคิ้ว “อันหรูมู่ ทานตะวันนัยน์ตามารไม่ใช่สัตว์ประหลาดธรรมดานะ ความสามารถในการทำให้กลายเป็นหินของมันน่ากลัวมาก คุณแน่ใจเหรอว่าจะพาลูกสาวไปเสี่ยง?”
“พวกเราจะสังเกตดูก่อน ไม่เสี่ยงหรอก” อันหรานพูดพลางเก็บรถออฟโรด
ในจังหวะนั้นเอง หัวขนาดมหึมาของทานตะวันนัยน์ตามารก็เบียดตัวโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมาในที่สุด ดวงตาบนหนวดทำให้ดินกับพืชทั้งหมดในรัศมี 30 เมตรกลายเป็นหิน
แม้แต่หิมะบนพื้นก็ยังกลายเป็นเม็ดกรวดละเอียด
อันหรานกระซิบบอกพ่อว่า “ตอนที่มันยังโผล่ขึ้นมาไม่หมด รีบมุดเข้าไปในหัวของมันกัน”