“อีกครั้งเดียว” นานเฉียวเก็บผลึกมารลงในอุปกรณ์เก็บของ พลางยิ้มจนตาหยี “เราตกลงกันไว้สามครั้งนี่”
อันหรานตอบ “ได้ รอกินมื้อกลางวันเสร็จแล้วค่อยออกเดินทาง”
อันหรูมู่จึงพานานเฉียวบินออกจากจานดอกทานตะวันนัยน์ตามาร แล้วกลับไปบนหลังสัตว์ลอยฟ้าตัวที่สอง
ส่วนอันหรานเก็บทานตะวันนัยน์ตามารทั้งตัว ก่อนวูบเข้าไปในมิติ
ตอนนี้มิติของเสี่ยวเฮยขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง มีพื้นที่ถึง 300,000 ลูกบาศก์เมตรแล้ว แต่ข้างในมีทานตะวันนัยน์ตามารยักษ์อยู่สองตัว สัตว์ลอยฟ้าอีกสามตัว และลูกบอลน้ำสีฟ้าขนาดใหญ่อีกจำนวนหนึ่ง จึงยังดูค่อนข้างแออัด
อันหรานใช้วิชาเก็บเกี่ยวเก็บเนื้อของทานตะวันนัยน์ตามารขั้นกำเนิดภายหลังระยะต้น ตั้งใจเก็บไว้ให้โรงอาหาร ส่วนเกราะหนังวางกองรวมกัน รอหาใครมาทำเป็นชุดป้องกันในภายหลัง
ครั้งนี้เธอไม่ได้เก็บน้ำยาแก้การกลายเป็นหินจากเกราะหนังกับเนื้อ หากสมาชิกทีมกินเนื้อนี้เข้าไป บางทีอาจมีภูมิต้านทานต่อทักษะกลายเป็นหินได้เหมือนกัน
อันหรานหยิบแก่นผลึกปีศาจฉลามขั้นเหนือมนุษย์ออกมา แล้วใช้วิชาเก็บเกี่ยว:
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่ม 20 คุณได้รับแก่นผลึกปีศาจฉลามขั้นเหนือมนุษย์คุณภาพเยี่ยม 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 0 เมื่อดูดซับ มีโอกาส 10 เปอร์เซ็นต์ที่จะปลุกพรสวรรค์ธาตุน้ำ】
อันนี้ไม่เลว เดี๋ยวค่อยให้พ่อดูดซับ แล้วค่อยให้ตัวที่สองกินต่อ
อันหรานวูบออกจากมิติ กลับเข้าไปในม่านน้ำแข็งบนหลังตัวที่สอง แล้วไปดูอาการของกู้เส้าชวน
เขาฟื้นแล้ว แต่ยังหลับตานั่งอยู่ในน้ำสีฟ้า บนร่างกายมีแสงโลหะวูบวาบเป็นระยะ