นานเฉียวหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว คิดในใจว่าคราวนี้แย่แน่แล้ว
แต่รออยู่นานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจึงลืมตาขึ้นอย่างอดไม่ได้
ผีเสื้อยักษ์ตรงหน้าร่วงลงสู่พื้นแล้ว อีกสองตัวก็ร่วงตามไป ราวกับถูกมือยักษ์คู่หนึ่งผลักออกอย่างแรง
นานเฉียวไม่เข้าใจ พลันได้ยินเสียง ฮู่ว ๆ ๆ ดังมาจากเหนือศีรษะ
เธอเงยหน้ามอง แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
จังหวะนั้นเอง หยุนเหอขับรถลอยฟ้ามาถึง เขาคว้าแขนของนานเฉียวแล้วลากเธอวิ่งไปทางสัตว์ลอยฟ้าอย่างรวดเร็ว
ไป๋เหยียนเหนียนกับหนานเฟิงก็เข้ามาช่วย ทุกคนช่วยกันหามเธอขึ้นไปบนหลังสัตว์ลอยฟ้า แล้ววางเธอลงในเกราะน้ำแข็ง
“เมื่อกี้ทำเอาฉันตกใจแทบตาย” หยุนเหอกรอกยาเยียวยาให้นานเฉียวหนึ่งหลอด แล้วตามด้วยยาฟื้นฟูพลังจิตอีกขวด
ผ่านไปพักใหญ่ นานเฉียวถึงค่อยฟื้นตัว เธอมองขึ้นไปด้านบนอีกครั้งแล้วถามว่า “ใครช่วยฉันไว้เหรอ?”
ทุกคนมองหน้ากัน ไป๋เหยียนเหนียนตอบว่า “พวกเรายังไปไม่ถึงเลย ผีเสื้อตัวใหญ่พวกนั้นก็ถูกอะไรบางอย่างผลักตกลงมาแล้ว”
“ผลักตกลงมาเหรอ?”
นานเฉียวมองขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เห็นอะไรอยู่ดี
ในเวลาเดียวกัน อันหรานชะโงกหน้ามองไปทางนานเฉียว เห็นว่าเธอไม่เป็นไรก็หันกลับมาใช้วิชาเก็บเกี่ยวต่อ
เมื่อครู่นี้เธอช่วยนานเฉียวไม่ทัน จึงได้แต่สั่งให้เสี่ยวปิงที่ล่องหนอยู่เข้าไปช่วย
โชคดีที่เสี่ยวปิงอยู่เหนือศีรษะนานเฉียวพอดี มันกระตุ้นทักษะสะท้อนกลับทันที จนผีเสื้อมารเพลิงปฐพีทั้งสามตัวถูกซัดร่วงลงมา
“หนูน้อย ตอนนี้เก็บมันเข้าไปได้หรือยัง?” อันหรูมู่ถาม
เขากับลูกสาวช่วยกันเก็บเกี่ยวพลังมาร จนดูดพลังมารในตัวทานตะวันนัยน์ตามารยักษ์ต้นนี้ออกมาจนหมด