อันหรานสะดุ้ง รีบกรอกยาฟื้นฟูชั้นยอดใส่ปากเขาหนึ่งขวด ก่อนหิ้วตัวเขาเคลื่อนย้ายพริบตาออกจากโพรงด้านใน
ในเวลานี้ หนวดรอบจานดอกของทานตะวันนัยน์ตามารห้อยลงทั้งหมด ราวกับงูเหลือมยักษ์ที่ห้อยหัวลงมา
บางเส้นยังคงขดและบิดตัวเป็นครั้งคราว แต่ก็ดูไร้ชีวิตชีวา
อันหรานโยนกู้เส้าชวนให้พ่อของเขา “หัวหน้ากู้ใช้พลังจิตจนหมดแล้ว ต้องพักผ่อน”
จากนั้นเธอก็หยิบของเหลวสีน้ำเงินบริสุทธิ์ออกมาครึ่งถัง “ไม่งั้นแช่เขาไว้ในนี้ดีไหม อาจฟื้นตัวได้เร็วขึ้น”
กู้เหลยพยักหน้า อุ้มลูกชายกลับเข้าไปในที่กำบังน้ำแข็ง แล้วยกของเหลวสีน้ำเงินครึ่งถังเข้าไปด้วย คิดอยู่ครู่หนึ่งก็วางลูกชายลงไป
กลัวลูกชายจะหนาว เขาจึงยกเตาไฟสองเตามาวางข้างถังไม้ไผ่ใบใหญ่ จากนั้นนั่งลงข้างถัง โยนแก่นผลึกหลายสิบเม็ดลงไป
เขาพึมพำว่า “ลูกชาย แกนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ เด็กสาวคนหนึ่งยังไม่หมดสติเลย มีแต่แกที่สลบ วันนี้พ่อจะให้แก่นผลึกของพ่อทั้งหมด ถ้ายังเลื่อนขั้นไม่ได้อีก พ่อจะเตะให้ตายเลย...”
ไม่นาน นานเฉียวก็กลับเข้ามาพักในที่กำบังน้ำแข็งเช่นกัน พลังจิตของเธอถูกใช้ไปไม่น้อย แต่ดวงตากลับเป็นประกายเจิดจ้า
หยุนเหอลงจากรถลอยตัว เดินเข้ามาถาม “ได้อะไรบ้าง?”
“เก็บเลือดของทานตะวันนัยน์ตามารมาได้นิดหน่อย” นานเฉียวทอดสายตามองทานตะวันนัยน์ตามารที่นอนอ่อนปวกเปียกอยู่ไม่ไกล
“แล้วแก่นผลึกล่ะ?” หยุนเหอถาม
นานเฉียวเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “แก่นผลึกเป็นของอันหราน เราตกลงกันไว้ก่อนแล้ว”