อันหรานออกจากเขตที่พัก แล้วเดินตามแผนที่บนข้อมือไปยังโรงตีเหล็ก
ระยะทางไม่ไกลนัก แค่ราวห้าหกหลี่ เดินไปก็ใช้เวลาไม่นาน
พอดีเธอกำลังคิดว่าจะพูดเรื่องขอยืมเงินกับกู้เส้าชวนอย่างไร
เดินไปได้สองหลี่ เธอถึงคิดถ้อยคำออก จึงส่งข้อความหากู้เส้าชวนว่า “หัวหน้ากู้ ฉันมีมีดพร้าชั้นยอดเล่มหนึ่ง สนใจไหม? ราคา 50,000 แต้ม ฟันทะลุหนังกับเนื้อของหมาป่ากลายพันธุ์ระดับสามได้สบายๆ”
ผ่านไปพักใหญ่ กู้เส้าชวนถึงตอบกลับมา “ส่งรูปมาให้ดูหน่อย”
อันหราน: “บอกมาก่อนสิว่าจะเอาหรือเปล่า? ถ้าไม่เอา พอจะให้ฉันยืม 30,000 แต้มก่อนได้ไหม? วางใจได้ ฉันคืนให้ภายในหนึ่งสัปดาห์แน่นอน”
กู้เส้าชวน: ......
ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็แค่อยากยืมเงินเขา
“งั้นมีดพร้าฉันให้ได้แค่ 30,000 แต้ม”
“ตกลง!”
อันหรานหัวเราะคิกคัก พอเห็นว่าแต้ม 30,000 เข้าบัญชีแล้ว ก็รีบก้าวฉับๆ วิ่งไปยังโรงตีเหล็ก
เมื่อเห็นมีดพร้าขนาดมหึมายาวสามเมตรสองเล่มพิงอยู่ข้างกำแพงโรงตีเหล็ก เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองสั่งผิดหรือเปล่า
ทำไมถึงทั้งยาวทั้งใหญ่ขนาดนี้?
เก็บเกี่ยวแล้วจะได้ขนาดปกติไหมนะ?
ถ้าไม่ได้ เธอคงขาดทุนยับแน่!
เถ้าแก่ร้านเห็นสีหน้าของลูกค้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด ก็รีบเรียกลูกจ้างหลายคนมาจ้องเธอเขม็ง กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจแล้วเบี้ยวเงิน
อันหรานขมวดคิ้ว จ่ายเงินส่วนที่เหลืออีก 25,000 แต้มอย่างไม่เต็มใจ แล้วควักอีก 200 แต้มจ้างรถกระบะให้ขนมีดพร้าสองเล่มกลับบ้าน
เมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้ว เธอถูมือ เริ่มใช้ทักษะ